1 ~ First Important Lesson ~ Cleaning Lady
During my second month of college, our professor Gave us a pop quiz. I was a conscientious student and had breezed through the questions until I read the last one:
"What is the first name of the woman who cleans the school?"
Surely this was some kind of joke. I had seen the Cleaning woman several times. She was tall, Dark-haired and in her 50's, but how would I know her name?
I handed in my paper, leaving the last question blank. Just before class ended, one student asked if the last question would count toward our quiz grade.
"Absolutely, " said the professor.. "In your careers, you will meet many people. All are significant.. They deserve your attention and care, even if all you do Is smile and say "hello.."
I've never forgotten that lesson.. I also learned her Name was Dorothy.
2. - Second Important Lesson - Pickup in the Rain
One night, at 11:30 p.m., an older African American Woman was standing on the side of an Alabama highway trying to endure a lashing rain storm. Her car had broken down and she desperately needed a ride. Soaking wet, she decided to flag down the next car.
A young white man stopped to help her, generally unheard of in those conflict-filled 1960's. The man
took her to safety, helped her get assistance and put her into a taxicab.
She seemed to be in a big hurry, but wrote down his address and thanked him. Seven days went by and a knock came on the man's door. To his surprise, a Giant console colour TV was delivered to his home.
A special note was attached.
It read:
"Thank you so much for assisting me on the highway the other night. The rain drenched not only my clothes, but also my spirits. Then you came along.
Because of you, I was able to make it to my dying Husband's' bedside just before he passed away... God Bless you for helping me and unselfishly serving others."
Sincerely, Mrs. Nat King Cole.
3 - Third Important Lesson - Always remember those who serve.
In the days when an ice cream sundae cost much less, a 10-year-old boy entered a hotel coffee shop and sat at a table. A waitress put a glass of water in front of him.
"How much is an ice cream sundae?" he asked.
"Fifty cents," replied the waitress.
The little boy pulled his hand out of his pocket and studied the coins in it.
"Well, how much is a plain dish of ice cream?" he inquired.
By now more people were waiting for a table and the Waitress was growing impatient.. "Thirty-five cents," she brusquely replied.
The little boy again counted his coins. "I'll have the plain ice cream," he said.
The waitress brought the ice cream, put the bill on the table and walked away. The boy finished the ice cream, paid the cashier and left..
When the waitress came back, she began to cry as she wiped down the table. There, placed neatly beside the empty dish, were two nickels and five pennies..
You see, he couldn't have the sundae, because he had to have enough left to leave her a tip.
4 - Fourth Important Lesson. - The obstacle in Our Path.
In ancient times, a King had a boulder placed on a Roadway. Then he hid himself and watched to see if anyone would remove the huge rock. Some of the King's' wealthiest merchants and courtiers came by and simply walked around it.. Many loudly blamed the King for not keeping the roads clear, but none did anything about getting the stone out of the way.
Then a peasant came along carrying a load of vegetables. Upon approaching the boulder, the peasant laid down his burden and tried to move the stone to the side of the road. After much pushing and straining, he finally succeeded.
After the peasant picked up his load of vegetables, he noticed a purse lying in the road where the boulder had been. The purse contained many gold coins and a note from the King indicating that the gold was for the person who removed the boulder from the roadway. The peasant learned what many of us never understand!
Every obstacle presents an opportunity to improve our condition.
5 - Fifth Important Lesson - Giving When it Counts...
Many years ago, when I worked as a volunteer at a hospital, I got to know a little girl named Liz who was suffering from a rare & serious disease. Her only chance of recovery appeared to be a blood transfusion from her 5-year old brother, who had miraculously survived the same disease and had developed the antibodies needed to combat the illness.
The doctor explained the situation to her little brother, and asked the little boy if he would be willing to give his blood to his sister.
I saw him hesitate for only a moment before taking a deep breath and saying, "Yes I'll do it if it will save her." As the transfusion progressed, he lay in bed next to his sister and smiled, as we all did, seeing the colour returning to her cheek. Then his face grew pale and his smile faded.
He looked up at the doctor and asked with a trembling voice, "Will I start to die right away".
Being young, the little boy had misunderstood the doctor; he thought he was going to have to give his sister all of his blood in order to save her.
Now you have choices.
1 Delete this email, or
2. Forward it other people.
I hope that you will choose No. 2 and remember.
Most importantly.... "Live with no regrets, Treat people the way you want to be treated, Work like you don't need the money, Love like you've never been hurt, and Dance like you do when nobody's watching.";
NOW more than ever - Please... Pass It On...
You never know how or when you'll be paid!
Saturday, July 15, 2017
What is your review on retirement
A nice answer
Most people believe that there is no retirement benefit and old age help in India.
They are wrong. Here is why.
Elderly, white hair, Fragile but looked pleasant.
He came in with a complaint of chest pain previous night. The ECG showed features of severe ischemia suggestive of blocks in the heart. Even at the age of 82 it was too abnormal and warranted admission. The young casualty duty medical officer with his new MD degree made a correct diagnosis and dutifully arranged to admit him in the intensive coronary care unit, and send him in a trolley.
When I went to see the patient, the scene was different. The patient's two (grown-up) children were standing on two sides of the bed, son on to his right and daughter on to his left. And both were shouting at each other at the top of their voice. Not sure as how best to tackle the situation, I decided to be a passive listener.
"It is your entire fault that dad got a heart attack", shouted the son.
"You never looked after him properly. You just kept him with you to get hold of his property, I know". retorted the salwar clad daughter.
"And now you want me to pay for his hospital bill"?
"My my, that from a daughter who never visits her father"
"You have to pay for his bill. I have no money; my kids are in college. And the reason for his attack is because your wife ill treats him all the time" the daughter's verdict was clear.
I avoided them both. I smiled to the elderly man. Before I could say something, he held my hands.
"ohh my dear son, So you are the doctor. I had some pain last night now I am fine. Meet my children, my son and daughter. Both are so attached to me that they wont leave me. They forced me to come to the hospital. By the way I am little short of hearing, if there is anything serious tell my children…."
I suddenly realized that the man was stone deaf. He could have never listened to the argument of his children. His cataract prevented him from seeing their angry faces.
That moment I could see through and appreciate Gods schemes. As you grow old, he turns your voltage down, which in turn dims your vision (call it cataract), he reduces your reception (nerve deafness), stiffens your joints (osteoarthritis) just to make sure that you take the bumps of life more comfortably. The age related dementia is meant to make sure you forget traumatic past events quickly. Despite a bad environment you can be happy. You see less evil, hear less evil and with your restricted mobility you perhaps do very little, evil or whatever.
The basic scheme is to make you happy!
So take this 'age-related-problems' as advantages that but God gives us as retirement benefits in India.
Just in case you need it.
Most people believe that there is no retirement benefit and old age help in India.
They are wrong. Here is why.
Elderly, white hair, Fragile but looked pleasant.
He came in with a complaint of chest pain previous night. The ECG showed features of severe ischemia suggestive of blocks in the heart. Even at the age of 82 it was too abnormal and warranted admission. The young casualty duty medical officer with his new MD degree made a correct diagnosis and dutifully arranged to admit him in the intensive coronary care unit, and send him in a trolley.
When I went to see the patient, the scene was different. The patient's two (grown-up) children were standing on two sides of the bed, son on to his right and daughter on to his left. And both were shouting at each other at the top of their voice. Not sure as how best to tackle the situation, I decided to be a passive listener.
"It is your entire fault that dad got a heart attack", shouted the son.
"You never looked after him properly. You just kept him with you to get hold of his property, I know". retorted the salwar clad daughter.
"And now you want me to pay for his hospital bill"?
"My my, that from a daughter who never visits her father"
"You have to pay for his bill. I have no money; my kids are in college. And the reason for his attack is because your wife ill treats him all the time" the daughter's verdict was clear.
I avoided them both. I smiled to the elderly man. Before I could say something, he held my hands.
"ohh my dear son, So you are the doctor. I had some pain last night now I am fine. Meet my children, my son and daughter. Both are so attached to me that they wont leave me. They forced me to come to the hospital. By the way I am little short of hearing, if there is anything serious tell my children…."
I suddenly realized that the man was stone deaf. He could have never listened to the argument of his children. His cataract prevented him from seeing their angry faces.
That moment I could see through and appreciate Gods schemes. As you grow old, he turns your voltage down, which in turn dims your vision (call it cataract), he reduces your reception (nerve deafness), stiffens your joints (osteoarthritis) just to make sure that you take the bumps of life more comfortably. The age related dementia is meant to make sure you forget traumatic past events quickly. Despite a bad environment you can be happy. You see less evil, hear less evil and with your restricted mobility you perhaps do very little, evil or whatever.
The basic scheme is to make you happy!
So take this 'age-related-problems' as advantages that but God gives us as retirement benefits in India.
Just in case you need it.
Monday, July 3, 2017
ശ്രീകൃഷ്ണ കഥകൾ
(കേവലം നൂറ്റമ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് നടന്ന ഒരു സംഭവമാണ്)
' ശ്രീകൃഷ്ണ ഭക്തനായ ഒരു മഹാത്മാവിനു വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ബദരീനാഥനെ കാണണം എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായി . എന്നാൽ ജീവിത പ്രാരാബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കാലം കുറെ കഴിഞ്ഞു . അദ്ദേഹത്തിന് വയസ്സായി. ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹത്തിന് ബദരിയിൽ പോകാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ദിവസങ്ങളോളം നടന്ന് ആഹാരവും ഉറക്കവും ഇല്ലാതെയായിരുന്നു യാത്ര. എന്നാൽ ഈ കഷ്ടത ഒന്നും തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ബാധിച്ചില്ല. മനസ്സ് മുഴുവൻ അദ്ദേഹം കേട്ട ബദരീശന്റെ കഥകളിൽ മുഴുകി വഴിയിൽ മുഴുവൻ അതെല്ലാം കണ്ണനോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ടായിരുന്നു യാത്ര.
അവസാനം അദ്ദേഹം ബദരിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ രാത്രിയായി . അവിടെ അദ്ദേഹം കണ്ടത് മന്ദിരം പൂട്ടി ഇറങ്ങുന്ന പൂജാരിയെയാണ് .
ബദരിയിൽ ആറു മാസം മാത്രമേ പൂജക്കായി തുറക്കുകയുള്ളു. പൂജ കഴിഞ്ഞു നട പൂട്ടിയാൽ ആറു മാസം കഴിയാതെ തുറക്കില്ല .
അങ്ങിനെ നടപൂട്ടി ഇറങ്ങുന്ന സമയമാണ് അദ്ദേഹം അവിടെ എത്തിയത്. ആ ഭക്തൻ ഉറക്കെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പൂജാരിയുടെ കാൽക്കൽ വീണു , ഒന്ന് തുറന്നു തരൂ. ഒരു നിമിഷം മാത്രം ഭഗവാനെ ഒന്ന് കാണാൻ അനുവദിക്കണം എന്നപേക്ഷിച്ചു . പക്ഷെ നടയടച്ചാൽ ആറുമാസം കഴിയാതെ തുറക്കാൻ പാടില്ല എന്നത് അലംഘനീയമായ നിയമമാണ്. പൂജാരി ആ ഭക്തനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ കുറേ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഭകതൻ തന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂജാരിയോട് പറഞ്ഞു. ഇനി പോയി ആറുമാസം കഴിഞ്ഞു വരൂ അല്ലാതെ ഒന്നിനും കഴിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് സഹതാപത്തോടെ ആ പൂജാരി പോയി.
പത്തു മിനിറ്റു മുൻപ് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ദർശനം ലഭിക്കുമായിരുന്നു. ഇനി ഇത്രയും പ്രായമായ ആ സാധുവിന് എങ്ങനെ ആറുമാസം കഴിയുമ്പോൾ വരാൻ കഴിയും ? മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുന്ന ഈ ആറുമാസം എവിടെയും തങ്ങാനും സാധ്യമല്ല. അദ്ദേഹത്തെ ഈ രാത്രിയിൽ കൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന് നാളെ രാവിലെ നല്ല വാക്ക് പറഞ്ഞ് തിരിച്ച് അയയ്ക്കമായിരുന്നു. എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു പൂജാരി അസ്വസ്ഥനായി .
എന്നാൽ ആ ഭക്തൻ "കൃഷ്ണാ " എന്ന് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിസ്സഹായനായി ബദരീനാഥന്റെ മുന്നിൽ കുഴഞ്ഞു വീണു.``` ``` അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലവിളി കേട്ട് ഒരാട്ടിടയൻ അവിടെ ഓടിയെത്തി . അദ്ദേഹത്തെ താങ്ങി എഴുന്നേല്പിച്ചു അടുത്തുള്ള തന്റെ ഗുഹയിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി .അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലും മുഖവും കഴുകിച്ചു വെള്ളം കുടിക്കുവാൻ കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് ആ ഭക്തന്റെ കാൽ തടവിക്കൊടുത്തുകൊണ്ട് കാൽക്കൽ ഇരുന്ന് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞ് ആ ബാലൻ പറഞ്ഞു .
"അങ്ങ് വിഷമിക്കേണ്ട. ഇവിടുത്തെ പൂജാരി മഹാ ദയാലുവാണ്. അങ്ങയുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി തീർച്ചയായും നാളെ രാവിലെ അങ്ങക്ക് വേണ്ടി നട തുറക്കും തീർച്ച. സമാധാനമായി ഉറങ്ങു "
ഇത് കേട്ട ആ ഭക്തൻ പറഞ്ഞു.
"എന്റെ കൃഷ്ണൻ വന്നു പറഞ്ഞത് പോലെ ആശ്വാസം തരുന്നു നിന്റെ വാക്കുകൾ. പക്ഷെ കുഞ്ഞേ എനിക്ക് നാളെ ഭഗവാനെ കാണുന്നതുവരെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.
ആ ബാലന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു .
"കൃഷ്ണനോ അതാരാണ് അങ്ങയുടെ മകനാണോ ?"
"കുഞ്ഞേ എല്ലാവർക്കും നാഥനായ കൃഷ്ണനെ കുറിച്ച് നീ കേട്ടിട്ടില്ലേ? മയാമനുഷ ബാലനായി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച് ആടിയ സുന്ദരലീലകളെകുറിച്ച് കേട്ടിട്ടില്ലേ?"
സ്വാമി ഈ കാട്ടിൽ കഴിയുന്ന എനിക്ക് ഇതെല്ലാം ആരാണ് പറഞ്ഞു തരുന്നത്? അങ്ങേക്ക് വിഷമമില്ലെങ്കിൽ ഉറക്കം വരുന്നത് വരെ എനിക്ക് ആ കൃഷ്ണകഥകൾ പറഞ്ഞു തരൂ "
അത് കേട്ട് അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. കഥകൾ ആസ്വദിച്ചു കേട്ട ആ ബാലൻ കൃഷ്ണകഥകളിൽ മുഴുകി കൃഷ്ണനായി മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നത് പോലെ ആ ഭക്തന് അനുഭവപ്പെട്ടു. രണ്ടു പേരും പരമാനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി. നേരം നന്നായി പുലർന്നു. രണ്ടുപേരും ആ രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല. കുളിയും സന്ധ്യാവന്ദനവും കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഇടയബാലൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി നോക്കാം എന്ന് കരുതി പുറപ്പെട്ടു. ബാലൻ അദ്ദേഹത്തെ നമസ്കരിച്ചു ആടുമേക്കാൻ പോയി. ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിയ ആ മഹാത്മാവ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു . ആറുമാസം കഴിഞ്ഞേ തുറക്കു എന്ന് പറഞ്ഞ ക്ഷേത്രനട തുറന്നിരിക്കുന്നു. വീണു നമസ്കരിച്ചു. എത്ര കാലമായി ആഗ്രഹിച്ച ആ പുണ്യ ദർശനം. ആത്മാനന്ദത്തൽ എല്ലാം വിസ്മരിച്ചു കുറെ സമയം ഇരുന്നു. ആനന്ദത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്ന അദ്ദേഹം പൂജാരിയുടെ മുന്നിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
അങ്ങയുടെ പരമ കാരുണ്യത്താൽ എന്റെ ചിരകാലാഭിലാഷം സാധിച്ചു. ഇനിയും ആറുമാസം വന്നു ദർശനം എന്നത് സാധിക്കാത്ത കാര്യമാണ്."
പൂജാരി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു
"അങ്ങ് പറയുന്നത് ഒന്നും തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഈ ആറുമാസം അങ്ങ് എവിടെ ആയിരുന്നു? ഞാൻ ഇക്കാലമൊക്കെയും അങ്ങയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു. ആറുമാസം കഴിഞ്ഞു ഇന്ന് നട തുറന്ന ഈ ദിവസം തന്നെ കൃത്യമായി അങ്ങെങ്ങിനെ ഇവിടെ എത്തി?"
"എന്ത്! ആറുമാസമോ? ഞാൻ ഇന്നലെ വൈകീട്ടല്ലേ ഇവിടെ വന്നത്?"
വിഷമിച്ചു തളർന്നു വീണപ്പോൾ ഇടയബാലൻ വന്നതും ഭക്ഷണം തന്നു സൽക്കരിച്ചതും പുലരും വരെ കൃഷ്ണ കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്ന് രാവിലെ ആ ബാലൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഇന്ന് ഇവിടെ വന്ന് നോക്കീട്ടു തിരിച്ചു പോകാം എന്ന് കരുതിയതാണ് എന്നുമള്ള ആ ഭാഗവതോത്തമന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട പൂജാരി അദ്ദേഹത്തെ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു . ആ പ്രദേശത്ത് അങ്ങിനെ ഒരു ഗുഹയോ ഇടയ ബാലനോ ഇല്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല ഈ ആറുമാസക്കാലം ആ പ്രദേശം മുഴുവനും മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
സർവ്വാത്മ സമർപ്പണത്തോടെയുള്ള നിഷ്ക്കാമ ഭക്തിക്കു മുൻപിൽ കാലദേശങ്ങൾക്കു എന്ത് സ്ഥാനം ?
കണ്ണന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യം എന്താന്നറിയോ? കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറയുന്നതാണ്.
ശ്രവണ പ്രിയനാണ് കണ്ണൻ. കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറയുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ കൂടെ കണ്ണൻ സദാ സച്ചിതാനന്ദ സ്വരൂപനായി ഉണ്ടാകും. ഇനിയിപ്പോൾ കേൾക്കാൻ ആളില്ലെങ്കിലും പറയാം. ഉളളിൽ ഇരിക്കുന്ന കണ്ണനോട് . അങ്ങിനെ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണൻ വിട്ടുമാറാതെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
' ശ്രീകൃഷ്ണ ഭക്തനായ ഒരു മഹാത്മാവിനു വളരെ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ബദരീനാഥനെ കാണണം എന്ന അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായി . എന്നാൽ ജീവിത പ്രാരാബ്ദങ്ങൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കാലം കുറെ കഴിഞ്ഞു . അദ്ദേഹത്തിന് വയസ്സായി. ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹത്തിന് ബദരിയിൽ പോകാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ദിവസങ്ങളോളം നടന്ന് ആഹാരവും ഉറക്കവും ഇല്ലാതെയായിരുന്നു യാത്ര. എന്നാൽ ഈ കഷ്ടത ഒന്നും തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ബാധിച്ചില്ല. മനസ്സ് മുഴുവൻ അദ്ദേഹം കേട്ട ബദരീശന്റെ കഥകളിൽ മുഴുകി വഴിയിൽ മുഴുവൻ അതെല്ലാം കണ്ണനോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ടായിരുന്നു യാത്ര.
അവസാനം അദ്ദേഹം ബദരിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ രാത്രിയായി . അവിടെ അദ്ദേഹം കണ്ടത് മന്ദിരം പൂട്ടി ഇറങ്ങുന്ന പൂജാരിയെയാണ് .
ബദരിയിൽ ആറു മാസം മാത്രമേ പൂജക്കായി തുറക്കുകയുള്ളു. പൂജ കഴിഞ്ഞു നട പൂട്ടിയാൽ ആറു മാസം കഴിയാതെ തുറക്കില്ല .
അങ്ങിനെ നടപൂട്ടി ഇറങ്ങുന്ന സമയമാണ് അദ്ദേഹം അവിടെ എത്തിയത്. ആ ഭക്തൻ ഉറക്കെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പൂജാരിയുടെ കാൽക്കൽ വീണു , ഒന്ന് തുറന്നു തരൂ. ഒരു നിമിഷം മാത്രം ഭഗവാനെ ഒന്ന് കാണാൻ അനുവദിക്കണം എന്നപേക്ഷിച്ചു . പക്ഷെ നടയടച്ചാൽ ആറുമാസം കഴിയാതെ തുറക്കാൻ പാടില്ല എന്നത് അലംഘനീയമായ നിയമമാണ്. പൂജാരി ആ ഭക്തനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ കുറേ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഭകതൻ തന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂജാരിയോട് പറഞ്ഞു. ഇനി പോയി ആറുമാസം കഴിഞ്ഞു വരൂ അല്ലാതെ ഒന്നിനും കഴിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് സഹതാപത്തോടെ ആ പൂജാരി പോയി.
പത്തു മിനിറ്റു മുൻപ് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ദർശനം ലഭിക്കുമായിരുന്നു. ഇനി ഇത്രയും പ്രായമായ ആ സാധുവിന് എങ്ങനെ ആറുമാസം കഴിയുമ്പോൾ വരാൻ കഴിയും ? മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുന്ന ഈ ആറുമാസം എവിടെയും തങ്ങാനും സാധ്യമല്ല. അദ്ദേഹത്തെ ഈ രാത്രിയിൽ കൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന് നാളെ രാവിലെ നല്ല വാക്ക് പറഞ്ഞ് തിരിച്ച് അയയ്ക്കമായിരുന്നു. എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു പൂജാരി അസ്വസ്ഥനായി .
എന്നാൽ ആ ഭക്തൻ "കൃഷ്ണാ " എന്ന് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിസ്സഹായനായി ബദരീനാഥന്റെ മുന്നിൽ കുഴഞ്ഞു വീണു.``` ``` അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലവിളി കേട്ട് ഒരാട്ടിടയൻ അവിടെ ഓടിയെത്തി . അദ്ദേഹത്തെ താങ്ങി എഴുന്നേല്പിച്ചു അടുത്തുള്ള തന്റെ ഗുഹയിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി .അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലും മുഖവും കഴുകിച്ചു വെള്ളം കുടിക്കുവാൻ കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് ആ ഭക്തന്റെ കാൽ തടവിക്കൊടുത്തുകൊണ്ട് കാൽക്കൽ ഇരുന്ന് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞ് ആ ബാലൻ പറഞ്ഞു .
"അങ്ങ് വിഷമിക്കേണ്ട. ഇവിടുത്തെ പൂജാരി മഹാ ദയാലുവാണ്. അങ്ങയുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി തീർച്ചയായും നാളെ രാവിലെ അങ്ങക്ക് വേണ്ടി നട തുറക്കും തീർച്ച. സമാധാനമായി ഉറങ്ങു "
ഇത് കേട്ട ആ ഭക്തൻ പറഞ്ഞു.
"എന്റെ കൃഷ്ണൻ വന്നു പറഞ്ഞത് പോലെ ആശ്വാസം തരുന്നു നിന്റെ വാക്കുകൾ. പക്ഷെ കുഞ്ഞേ എനിക്ക് നാളെ ഭഗവാനെ കാണുന്നതുവരെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.
ആ ബാലന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു .
"കൃഷ്ണനോ അതാരാണ് അങ്ങയുടെ മകനാണോ ?"
"കുഞ്ഞേ എല്ലാവർക്കും നാഥനായ കൃഷ്ണനെ കുറിച്ച് നീ കേട്ടിട്ടില്ലേ? മയാമനുഷ ബാലനായി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച് ആടിയ സുന്ദരലീലകളെകുറിച്ച് കേട്ടിട്ടില്ലേ?"
സ്വാമി ഈ കാട്ടിൽ കഴിയുന്ന എനിക്ക് ഇതെല്ലാം ആരാണ് പറഞ്ഞു തരുന്നത്? അങ്ങേക്ക് വിഷമമില്ലെങ്കിൽ ഉറക്കം വരുന്നത് വരെ എനിക്ക് ആ കൃഷ്ണകഥകൾ പറഞ്ഞു തരൂ "
അത് കേട്ട് അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. കഥകൾ ആസ്വദിച്ചു കേട്ട ആ ബാലൻ കൃഷ്ണകഥകളിൽ മുഴുകി കൃഷ്ണനായി മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നത് പോലെ ആ ഭക്തന് അനുഭവപ്പെട്ടു. രണ്ടു പേരും പരമാനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി. നേരം നന്നായി പുലർന്നു. രണ്ടുപേരും ആ രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല. കുളിയും സന്ധ്യാവന്ദനവും കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഇടയബാലൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി നോക്കാം എന്ന് കരുതി പുറപ്പെട്ടു. ബാലൻ അദ്ദേഹത്തെ നമസ്കരിച്ചു ആടുമേക്കാൻ പോയി. ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിയ ആ മഹാത്മാവ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു . ആറുമാസം കഴിഞ്ഞേ തുറക്കു എന്ന് പറഞ്ഞ ക്ഷേത്രനട തുറന്നിരിക്കുന്നു. വീണു നമസ്കരിച്ചു. എത്ര കാലമായി ആഗ്രഹിച്ച ആ പുണ്യ ദർശനം. ആത്മാനന്ദത്തൽ എല്ലാം വിസ്മരിച്ചു കുറെ സമയം ഇരുന്നു. ആനന്ദത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്ന അദ്ദേഹം പൂജാരിയുടെ മുന്നിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
അങ്ങയുടെ പരമ കാരുണ്യത്താൽ എന്റെ ചിരകാലാഭിലാഷം സാധിച്ചു. ഇനിയും ആറുമാസം വന്നു ദർശനം എന്നത് സാധിക്കാത്ത കാര്യമാണ്."
പൂജാരി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു
"അങ്ങ് പറയുന്നത് ഒന്നും തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഈ ആറുമാസം അങ്ങ് എവിടെ ആയിരുന്നു? ഞാൻ ഇക്കാലമൊക്കെയും അങ്ങയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു. ആറുമാസം കഴിഞ്ഞു ഇന്ന് നട തുറന്ന ഈ ദിവസം തന്നെ കൃത്യമായി അങ്ങെങ്ങിനെ ഇവിടെ എത്തി?"
"എന്ത്! ആറുമാസമോ? ഞാൻ ഇന്നലെ വൈകീട്ടല്ലേ ഇവിടെ വന്നത്?"
വിഷമിച്ചു തളർന്നു വീണപ്പോൾ ഇടയബാലൻ വന്നതും ഭക്ഷണം തന്നു സൽക്കരിച്ചതും പുലരും വരെ കൃഷ്ണ കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്ന് രാവിലെ ആ ബാലൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഇന്ന് ഇവിടെ വന്ന് നോക്കീട്ടു തിരിച്ചു പോകാം എന്ന് കരുതിയതാണ് എന്നുമള്ള ആ ഭാഗവതോത്തമന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട പൂജാരി അദ്ദേഹത്തെ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു . ആ പ്രദേശത്ത് അങ്ങിനെ ഒരു ഗുഹയോ ഇടയ ബാലനോ ഇല്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല ഈ ആറുമാസക്കാലം ആ പ്രദേശം മുഴുവനും മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
സർവ്വാത്മ സമർപ്പണത്തോടെയുള്ള നിഷ്ക്കാമ ഭക്തിക്കു മുൻപിൽ കാലദേശങ്ങൾക്കു എന്ത് സ്ഥാനം ?
കണ്ണന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യം എന്താന്നറിയോ? കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറയുന്നതാണ്.
ശ്രവണ പ്രിയനാണ് കണ്ണൻ. കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറയുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ കൂടെ കണ്ണൻ സദാ സച്ചിതാനന്ദ സ്വരൂപനായി ഉണ്ടാകും. ഇനിയിപ്പോൾ കേൾക്കാൻ ആളില്ലെങ്കിലും പറയാം. ഉളളിൽ ഇരിക്കുന്ന കണ്ണനോട് . അങ്ങിനെ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണൻ വിട്ടുമാറാതെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
Driving
വാഹനമെടുത്ത്
പുറത്തിറങ്ങിയാൽ
മറ്റു വാഹനങ്ങളോടിക്കുന്നവരോട് നമ്മൾ
മലയാളികൾ ശത്രുതാ ഭാവത്തിലാണ് സമീപിക്കുന്നതെന്ന്
പൊതുവെ ഒരഭിപ്രായമുണ്ട്
ഇത് ശരി വെക്കുന്ന
കാഴ്ച്ചകളാണ് റോഡിൽ നമുക്ക്
കാണാനും കഴിയുന്നത്
〰
1➖ മുന്നിൽ പോകുന്ന വാഹനത്തെ അസാധാരണമായ
തിടുക്കത്തോടെ
മറികടക്കാൻ
താങ്കൾ ശ്രമിക്കാറുണ്ടോ ?
2➖ ഏതെങ്കിലും വാഹനം നിങ്ങളുടെ വാഹനത്തെയെങ്ങാനും മറികടന്നു പോയാൽ നിന്നെ
ഇപ്പൊ ശരിപ്പെടുത്തി തരാം
എന്ന ഭാവത്തിൽ
ഒരു മത്സര ഓട്ടത്തിന് താങ്കൾ
ശ്രമിക്കാറുണ്ടോ ?
3➖ പോക്കറ്റ് റോഡിൽ നിന്ന്
പ്രധാന റോഡിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ
പ്രധാന റോഡിലൂടെ
കടന്നു പോകുന്ന എല്ലാ വാഹനങ്ങൾക്കും
കടന്നു പോകാൻ
മതിയായ സമയം
ക്ഷമയോടെ നൽകാൻ താങ്കൾക്ക് സാധിക്കാറുണ്ടോ ?
അതോ താങ്കളുടെ
വണ്ടി ഓരം ചേർത്തെടുത്ത്
താൻ വേണങ്കി
വെട്ടിച്ചെടുത്ത്
പൊയ്ക്കോ എന്ന
നിസംഗതാ ഭാവം
താങ്കൾ കാണിക്കാറുണ്ടോ ?
4➖ റോഡിൽ U
ടേൺ എടുക്കുമ്പോഴും
വലത്തോട്ട് തിരിച്ച്
കേറ്റുമ്പോഴും
വണ്ടി നിർത്തമ്പോഴും
സിഗ്നൽ ലൈറ്റിന്റെ
കൂടെ പകൽ
സമയങ്ങളിൽ
കൈ കൊണ്ടുള്ള സിഗ്നൽ കൊടുക്കാനുള്ള
ശ്രദ്ധയും ക്ഷമയും
താങ്കൾ കാണിക്കാറുണ്ടോ?
5➖ ആരെയെങ്കിലും പരിചയക്കാരെയോ
മറ്റോ കാണുമ്പോഴോ
ആളെ കേറ്റാനോ
ഇറക്കാനോ നിർത്തേണ്ടി
വരുമ്പോഴോ റോഡിൽ നിന്ന്
താങ്കളുടെ വണ്ടി
ഇറക്കി നിർത്താൻ
താങ്കൾ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടോ ?
6➖ സീബ്ര ലൈൻ
ക്രോസിംഗ് വണ്ടി
നിരത്തിയിട്ട് അനുവദിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന മന
സായൂജ്യം താങ്കൾ
അനുഭവിക്കാറുണ്ടോ ?
7➖ ട്രാഫിക് ജംഗ്ഷനുകളിൽ
നിർത്തിയിടാൻ വരച്ചിട്ടുള്ള ഇരട്ട
ബോർഡർ ലൈൻ
മറികടന്ന് സീബ്രാ
ലൈനിലോ സമീപത്തോ
കൊണ്ട് പോയി
വണ്ടി നിർത്തിയിടാറുണ്ടോ ?
8➖ ഒരു വാഹനത്തെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മറ്റൊരു
വാഹനത്തെ
അതിവേഗത്തിൽ
മറികടന്നു പോകുന്ന സ്വഭാവം
താങ്കൾക്കുണ്ടോ ?
9➖ മറികടക്കുമ്പോഴും
വളവുകളിലും
മുമ്പിലെ മറ്റു മറവുകളിലും
ആവശ്യത്തിന് ഹോൺ അടിച്ച്
എതിരെ വരുന്ന
വാഹനത്തിന്റെ
ഡ്രൈവറെയും
വഴിയാത്രക്കാരെയും ജാഗരൂകരാക്കാൻ
പിശുക്ക് കാണിക്കാറുണ്ടോ?
പകരം മുന്നിലെ
വാഹനം അത്യാവശ്യത്തിനൊന്ന് വേഗത കുറക്കുകയോ
നിർത്തുകയോ
ചെയ്യുമ്പോഴും
ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിലും
നിരോധിത മേഖലകളിലും താങ്കൾ യാതൊരു തത്വദീക്ഷയുമില്ലാതെ ഹോൺ അടിക്കാറുണ്ടോ ?
10➖ സ്കൂൾ/ മറ്റു വിദ്യാലയങ്ങൾ എന്നിവയുടെ മുന്നിലൂടെയും
നഗരങ്ങളിലൂടെയും
കവലകളിലൂടെയും
താങ്കൾ വേഗത്തിൽ വാഹനം ഓടിക്കാറുണ്ടോ?
11➖മൊബൈൽ
അടിച്ചാൽ വാഹനം
അല്പ സമയം വശത്തോട്ട് ഒതുക്കി
യിടാനുള്ള സാമാന്യ
ബുദ്ധി താങ്കൾ
കാണിക്കാറുണ്ടോ ?
12➖റയിൽവേ ക്രോസ് പോലുള്ള
ബ്ലോക്കുകളിൽ
ക്യൂ തെറ്റിച്ച് മുന്നിലേക്ക് താങ്കളുടെ വണ്ടി
കേറ്റി നിർത്താറുണ്ടോ ?
(ടൂ വീലർ ഉൾപ്പടെ)
13➖ ഹെൽമെറ്റ്/ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കുന്നതിൽ
വൈമുഖ്യമുണ്ടോ ?
14➖ ലൈസൻസില്ലാത്ത
വർക്ക് ഓടിക്കാൻ
വാഹനം വിട്ട് കൊടുക്കാറുണ്ടോ ?
15➖ റോഡിന്റെ
വശങ്ങളിലുള്ള കാഴ്ച്ചകളിലും
പരസ്യങ്ങളിലും
ശ്രദ്ധ പതിപ്പിക്കാറുണ്ടോ ?
16➖ വാഹനത്തിന്റെ ഫിറ്റ്നസ് കൃത്യമായി
പരിശോധിക്കാൻ
ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടോ?
17➖ നിയമ പാലകരുടെ വാഹന
പരിശോധനാ സന്ദേശം മറ്റു വാഹനങ്ങളിൽ
വരുന്നവരെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ അറിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ടോ?
18➖ കാൽനട യാത്രക്കാർക്കും
സൈക്കിൾ യാത്രക്കാർക്കും
മാന്യമായ പരിഗണന നൽകാറുണ്ടോ ?
19➖ പെട്ടെന്ന് ഒരു
പട്ടിയോ പൂച്ചയോ
മറ്റു ജീവികളോ
റോഡിലേക്ക് ചാടിയാൽ ബ്രേക്കിട്ട് നിർത്താവുന്ന വേഗതയിലാണോ
താങ്കളുടെ ഡ്രൈവിംഗ് ?
ഇങ്ങനെ നിരവധി
ചോദ്യങ്ങൾ മുന്നിൽ വരുമ്പോൾ
താങ്കളുടെ ഉത്തരങ്ങൾ പോസിറ്റീവാണെങ്കിൽ താങ്കൾ ഒരു നല്ല
ഡ്രൈവർ ആണ്
താങ്കൾക്ക് റോഡിൽ രക്തം
ചിന്താനുള്ള സാധ്യത യും
കുറവാണ്
ഉത്തരങ്ങൾ മറിച്ചാണെങ്കിൽ
ഡ്രൈവിംഗ്
താങ്കൾക്ക് പറഞ്ഞ
പണിയല്ല
സാമ്പത്തിക ശാരീരിക മാനസിക
ക്ഷതങ്ങൾ താങ്കളെ കാത്തിരിക്കുന്നു
പണി എപ്പൊ കിട്ടി
എന്നു നോക്കിയാൽ
മതി
ഒന്നുകിൽ താങ്കൾക്ക് മാത്രം
അല്ലെങ്കിൽ കൂടെ
കുറെ നിരപരാധികളും
കാണും
ഈ Mടg താങ്കളുടെ
കണ്ണൊന്നു തുറന്നെങ്കിൽ
മറ്റുള്ളവരുടെ
കണ്ണുകളിലേക്കു
കൂടി ഈ സന്ദേശം
എത്തിക്കുക
ഒരു ജീവന്നെങ്കിലും
നമ്മുടെ റോഡിൽ
പൊലിയാതെ
രക്ഷപ്പെടട്ടെ
നല്ലൊരു ട്രാഫിക്ക്
സംസ്ക്കാരം
വളർന്നു വരട്ടെ
🏍🚗🚕🚎🚓🚑
പുറത്തിറങ്ങിയാൽ
മറ്റു വാഹനങ്ങളോടിക്കുന്നവരോട് നമ്മൾ
മലയാളികൾ ശത്രുതാ ഭാവത്തിലാണ് സമീപിക്കുന്നതെന്ന്
പൊതുവെ ഒരഭിപ്രായമുണ്ട്
ഇത് ശരി വെക്കുന്ന
കാഴ്ച്ചകളാണ് റോഡിൽ നമുക്ക്
കാണാനും കഴിയുന്നത്
〰
1➖ മുന്നിൽ പോകുന്ന വാഹനത്തെ അസാധാരണമായ
തിടുക്കത്തോടെ
മറികടക്കാൻ
താങ്കൾ ശ്രമിക്കാറുണ്ടോ ?
2➖ ഏതെങ്കിലും വാഹനം നിങ്ങളുടെ വാഹനത്തെയെങ്ങാനും മറികടന്നു പോയാൽ നിന്നെ
ഇപ്പൊ ശരിപ്പെടുത്തി തരാം
എന്ന ഭാവത്തിൽ
ഒരു മത്സര ഓട്ടത്തിന് താങ്കൾ
ശ്രമിക്കാറുണ്ടോ ?
3➖ പോക്കറ്റ് റോഡിൽ നിന്ന്
പ്രധാന റോഡിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ
പ്രധാന റോഡിലൂടെ
കടന്നു പോകുന്ന എല്ലാ വാഹനങ്ങൾക്കും
കടന്നു പോകാൻ
മതിയായ സമയം
ക്ഷമയോടെ നൽകാൻ താങ്കൾക്ക് സാധിക്കാറുണ്ടോ ?
അതോ താങ്കളുടെ
വണ്ടി ഓരം ചേർത്തെടുത്ത്
താൻ വേണങ്കി
വെട്ടിച്ചെടുത്ത്
പൊയ്ക്കോ എന്ന
നിസംഗതാ ഭാവം
താങ്കൾ കാണിക്കാറുണ്ടോ ?
4➖ റോഡിൽ U
ടേൺ എടുക്കുമ്പോഴും
വലത്തോട്ട് തിരിച്ച്
കേറ്റുമ്പോഴും
വണ്ടി നിർത്തമ്പോഴും
സിഗ്നൽ ലൈറ്റിന്റെ
കൂടെ പകൽ
സമയങ്ങളിൽ
കൈ കൊണ്ടുള്ള സിഗ്നൽ കൊടുക്കാനുള്ള
ശ്രദ്ധയും ക്ഷമയും
താങ്കൾ കാണിക്കാറുണ്ടോ?
5➖ ആരെയെങ്കിലും പരിചയക്കാരെയോ
മറ്റോ കാണുമ്പോഴോ
ആളെ കേറ്റാനോ
ഇറക്കാനോ നിർത്തേണ്ടി
വരുമ്പോഴോ റോഡിൽ നിന്ന്
താങ്കളുടെ വണ്ടി
ഇറക്കി നിർത്താൻ
താങ്കൾ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടോ ?
6➖ സീബ്ര ലൈൻ
ക്രോസിംഗ് വണ്ടി
നിരത്തിയിട്ട് അനുവദിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന മന
സായൂജ്യം താങ്കൾ
അനുഭവിക്കാറുണ്ടോ ?
7➖ ട്രാഫിക് ജംഗ്ഷനുകളിൽ
നിർത്തിയിടാൻ വരച്ചിട്ടുള്ള ഇരട്ട
ബോർഡർ ലൈൻ
മറികടന്ന് സീബ്രാ
ലൈനിലോ സമീപത്തോ
കൊണ്ട് പോയി
വണ്ടി നിർത്തിയിടാറുണ്ടോ ?
8➖ ഒരു വാഹനത്തെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മറ്റൊരു
വാഹനത്തെ
അതിവേഗത്തിൽ
മറികടന്നു പോകുന്ന സ്വഭാവം
താങ്കൾക്കുണ്ടോ ?
9➖ മറികടക്കുമ്പോഴും
വളവുകളിലും
മുമ്പിലെ മറ്റു മറവുകളിലും
ആവശ്യത്തിന് ഹോൺ അടിച്ച്
എതിരെ വരുന്ന
വാഹനത്തിന്റെ
ഡ്രൈവറെയും
വഴിയാത്രക്കാരെയും ജാഗരൂകരാക്കാൻ
പിശുക്ക് കാണിക്കാറുണ്ടോ?
പകരം മുന്നിലെ
വാഹനം അത്യാവശ്യത്തിനൊന്ന് വേഗത കുറക്കുകയോ
നിർത്തുകയോ
ചെയ്യുമ്പോഴും
ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിലും
നിരോധിത മേഖലകളിലും താങ്കൾ യാതൊരു തത്വദീക്ഷയുമില്ലാതെ ഹോൺ അടിക്കാറുണ്ടോ ?
10➖ സ്കൂൾ/ മറ്റു വിദ്യാലയങ്ങൾ എന്നിവയുടെ മുന്നിലൂടെയും
നഗരങ്ങളിലൂടെയും
കവലകളിലൂടെയും
താങ്കൾ വേഗത്തിൽ വാഹനം ഓടിക്കാറുണ്ടോ?
11➖മൊബൈൽ
അടിച്ചാൽ വാഹനം
അല്പ സമയം വശത്തോട്ട് ഒതുക്കി
യിടാനുള്ള സാമാന്യ
ബുദ്ധി താങ്കൾ
കാണിക്കാറുണ്ടോ ?
12➖റയിൽവേ ക്രോസ് പോലുള്ള
ബ്ലോക്കുകളിൽ
ക്യൂ തെറ്റിച്ച് മുന്നിലേക്ക് താങ്കളുടെ വണ്ടി
കേറ്റി നിർത്താറുണ്ടോ ?
(ടൂ വീലർ ഉൾപ്പടെ)
13➖ ഹെൽമെറ്റ്/ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കുന്നതിൽ
വൈമുഖ്യമുണ്ടോ ?
14➖ ലൈസൻസില്ലാത്ത
വർക്ക് ഓടിക്കാൻ
വാഹനം വിട്ട് കൊടുക്കാറുണ്ടോ ?
15➖ റോഡിന്റെ
വശങ്ങളിലുള്ള കാഴ്ച്ചകളിലും
പരസ്യങ്ങളിലും
ശ്രദ്ധ പതിപ്പിക്കാറുണ്ടോ ?
16➖ വാഹനത്തിന്റെ ഫിറ്റ്നസ് കൃത്യമായി
പരിശോധിക്കാൻ
ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടോ?
17➖ നിയമ പാലകരുടെ വാഹന
പരിശോധനാ സന്ദേശം മറ്റു വാഹനങ്ങളിൽ
വരുന്നവരെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ അറിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ടോ?
18➖ കാൽനട യാത്രക്കാർക്കും
സൈക്കിൾ യാത്രക്കാർക്കും
മാന്യമായ പരിഗണന നൽകാറുണ്ടോ ?
19➖ പെട്ടെന്ന് ഒരു
പട്ടിയോ പൂച്ചയോ
മറ്റു ജീവികളോ
റോഡിലേക്ക് ചാടിയാൽ ബ്രേക്കിട്ട് നിർത്താവുന്ന വേഗതയിലാണോ
താങ്കളുടെ ഡ്രൈവിംഗ് ?
ഇങ്ങനെ നിരവധി
ചോദ്യങ്ങൾ മുന്നിൽ വരുമ്പോൾ
താങ്കളുടെ ഉത്തരങ്ങൾ പോസിറ്റീവാണെങ്കിൽ താങ്കൾ ഒരു നല്ല
ഡ്രൈവർ ആണ്
താങ്കൾക്ക് റോഡിൽ രക്തം
ചിന്താനുള്ള സാധ്യത യും
കുറവാണ്
ഉത്തരങ്ങൾ മറിച്ചാണെങ്കിൽ
ഡ്രൈവിംഗ്
താങ്കൾക്ക് പറഞ്ഞ
പണിയല്ല
സാമ്പത്തിക ശാരീരിക മാനസിക
ക്ഷതങ്ങൾ താങ്കളെ കാത്തിരിക്കുന്നു
പണി എപ്പൊ കിട്ടി
എന്നു നോക്കിയാൽ
മതി
ഒന്നുകിൽ താങ്കൾക്ക് മാത്രം
അല്ലെങ്കിൽ കൂടെ
കുറെ നിരപരാധികളും
കാണും
ഈ Mടg താങ്കളുടെ
കണ്ണൊന്നു തുറന്നെങ്കിൽ
മറ്റുള്ളവരുടെ
കണ്ണുകളിലേക്കു
കൂടി ഈ സന്ദേശം
എത്തിക്കുക
ഒരു ജീവന്നെങ്കിലും
നമ്മുടെ റോഡിൽ
പൊലിയാതെ
രക്ഷപ്പെടട്ടെ
നല്ലൊരു ട്രാഫിക്ക്
സംസ്ക്കാരം
വളർന്നു വരട്ടെ
🏍🚗🚕🚎🚓🚑
പൂന്താനം
ശ്രീകൃഷ്ണ ഭഗവാന് കുചേലന് എങ്ങനെയോ അങ്ങനെയാണ് പൂന്താനം തിരുമേനിയും.
ശ്രീകഷ്ണ ഭക്തരായ പൂന്താനം തിരുമേനിയും പത്നിയും സന്താന സൌഭാഗ്യത്തിനായി ഗുരുവായൂരപ്പനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആറ്റുനോറ്റ് ഒരുണ്ണിയുണ്ടായി. ഉണ്ണി പിറന്നപ്പോള് ഇല്ലത്ത് സന്തോഷവും ശാന്തിയും കളിയാടി. മോഹിച്ചുണ്ടായ ആ ഉണ്ണിയുടെ അന്നപ്രാശം പ്രമാണിച്ചു സ്വജനങ്ങളുടെ ഇല്ലങ്ങളിലെല്ലാം ക്ഷണിച്ചു. മുഹൂർത്തം രാത്രിയിലായിരുന്നു. ക്ഷണപ്രകാരം വന്നു ചേർന്ന അന്തർജനങ്ങൾ അവരുടെ വസ്ത്രഭാണ്ഡങ്ങൾ അവിടെയൊരു സ്ഥലത്തു വച്ചു. അത് ഉറക്കിക്കിടത്തിയിരുന്ന ഉണ്ണിയുടെ മീതെയാണ് എന്നറിഞ്ഞില്ല. ചോറൂണിനു മുഹൂർത്തമടുത്തപ്പോൾ അമ്മ ഉണ്ണിയെ എടുത്തു കുളിപ്പിക്കാനായി ചെന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ഉണ്ണി ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു.
പുത്രദുഃഖത്താല് വിവശരായ പൂന്താനവും അന്തർജ്ജനവും സദാസമയവും പൂന്താനം കരഞ്ഞും പ്രാർത്ഥിച്ചും പൂജാ മുറിയിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടി. ഒരു ദിവസം പൂന്താനത്തിന് മുമ്പില് ഭഗവാന് സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. തൊഴുകൈകളോടെ പൂന്താനം ചോദിച്ചു: ''എന്തേ, എനിക്കു തന്ന ഉണ്ണിയെ തിരികെ വിളിച്ചു കണ്ണാ ?'' ഗുരുവായൂരപ്പൻ പറഞ്ഞു.''കര്മ്മയോഗമാണ്. അനുഭവിച്ച് തീര്ക്കെന്നെ വേണം. അല്ലാതെ തരല്യ. പൂന്താനം എന്തിനാ വിഷമിക്കണേ? ഞാന് സദാസമയവും അങ്ങയോടൊപ്പം ഉണ്ടല്ലോ. എന്നെ മകനായി കണ്ടോളൂ. എല്ലാ വിഷമോം മാറും '' അതുകേട്ട അദ്ദേഹം എല്ലാം ഭഗവാനിൽ സമര്പ്പിച്ചു. പുത്ര ദുഃഖം മറന്ന് 'ജ്ഞാനപ്പാന' രചിച്ചു. കണ്ണന് പൂന്താനത്തിന്റെ ദു:ഖത്തെ ഭക്തിയാക്കി മാറ്റി. പൂന്താനം ആനന്ദത്തോടെ പാടി.
"ഉണ്ണികൃഷ്ണന് മനസ്സില് കളിക്കുമ്പോള്, ഉണ്ണികള് വേറെ വേണമോ മക്കളായ്?"
പിന്നീട് അദ്ദേഹം ഗുരുവായൂര് തൊഴാനായി പോയാല് കുളിയും, ജപവും, പ്രദക്ഷിണവും, നമസ്ക്കാരവുമായി മിക്കവാറും ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ തന്നെ താമസിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും ഇല്ലത്ത് വന്നു എന്തെങ്കിലും ദ്രവ്യം കിട്ടിയത് ഉണ്ടെങ്കില് അത് പത്നിയെ ഏല്പിച്ച് വീണ്ടും ഗുരുവായൂര്ക്ക് മടങ്ങിപ്പോകും. പത്നിയും കൃഷ്ണനെ പ്രാര്ത്ഥിച്ച് ഇല്ലത്ത് കഴിഞ്ഞുകൂടി.
അക്കാലത്താണ് പൂന്താനം സന്താനഗോപാലം സന്താനകരമായിട്ടുള്ളതാണല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചു ആ കഥ ഒരു പാന രീതിയിൽ എഴുതുവാൻ തുടങ്ങിയത്. ശ്രീകൃഷ്ണനും അർജുനനുംകൂടി വൈകുണ്ഠത്തിൽ ചെന്ന ഭാഗത്ത് വൈകുണ്ഠത്തെ ഏതുപ്രകാരമാണു വർണ്ണിക്കേണ്ടത് എന്നു വിചാരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഒരു ദിവസം ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. അന്ന് ഗുരുവായൂരപ്പൻ വൈകുണ്ഠത്തെ അദ്ദേഹത്തിന് സ്വപ്നത്തിൽ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അതിൻ പ്രകാരമാണ് സന്താനഗോപാലത്തിൽ വൈകുണ്ഠത്തെ വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നത് ത്രേ.
പൂന്താനത്തിന് വ്യുല്പത്തിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലിരുന്നു പല വിദ്വാന്മാർ ഭാഗവതം വായിച്ചു അർത്ഥം പറയുന്നതു കേട്ടു കേട്ട് അദ്ദേഹത്തിനു ഭാഗവതം ഏതു ഭാഗം വായിക്കുന്നതു കേട്ടാലും അർത്ഥം പറയാറായിത്തീർന്നു എന്നു മാത്രമല്ല, ഭക്തനായ അദ്ദേഹം ഭക്തിരസത്തോടുകൂടി അർത്ഥം പറയുന്നതു കേൾക്കാൻ എല്ലാവർക്കും വളരെ കൗതുകമുണ്ടായിത്തീർന്നു. ഒടുക്കം ഭാഗവതം ആരു വായിച്ചാലും അർത്ഥം പറയാൻ പൂന്താനത്തു നമ്പൂതിരി വേണമെന്നു ജനങ്ങൾക്കു നിർബന്ധമായി. ഒരു ദിവസം ഒരു വിദ്വാൻ വായിക്കാനും പൂന്താനത്തു നമ്പൂരി അർത്ഥം പറയാനും തുടങ്ങി. വായന കേൾക്കാൻ പണ്ഡിതന്മാരും പാമരന്മാരുമായിട്ട് അസംഖ്യം ജനങ്ങളും അവിടെ വന്നു കൂടി. അന്നു വായിച്ച ഭാഗം രുഗ്മണീസ്വയംവരം കഥയായിരുന്നു. അർത്ഥം പറയുന്നതു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോധർമ്മംപോലെയായിരുന്നു. ശ്ലോകാർത്ഥം നോക്കിയല്ല. അതിനാൽ രുഗ്മണി കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കലേയ്ക്ക് ബ്രാഹ്മണനെ പറഞ്ഞയക്കുന്ന ഭാഗം വർണ്ണിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം "രുഗ്മണി തന്റെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും, കൃഷ്ണനോടുള്ള പ്രേമവും എഴുതി ബ്രാഹ്മണന്റെ കൈയിലൊരെഴുത്ത് കൊടുത്തയച്ചു" എന്നു പറഞ്ഞു. എഴുത്തു കൊടുത്തയച്ചു എന്നുള്ളതു ഭാഗവതത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തതായിരുന്നതിനാൽ ഇതു കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന വിദ്വാനായ ഒരു നമ്പൂരി പൂന്താനത്തിനെ പരിഹസിക്കാനായി "എഴുത്തു കൊടുത്തയച്ചു എന്നുള്ളത് ഏതു ശ്ലോകത്തിലാണു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?" എന്നു ചോദിച്ചു. അതു കേട്ടപ്പോൾ സംസ്കൃതത്തിൽ അത്ര വ്യുല്പത്തിയില്ലായിരുന്ന പൂന്താനം മറുപടി പറയാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വിഷമിച്ചു. അപ്പോൾ ശ്രീകോവിലിനകത്തു നിന്ന് കണ്ണന് ചോദിച്ചു. "എഴുത്തു കൊടുത്തയച്ചില്ല എന്ന് ഏതു ശ്ലോകത്തിലാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്? ആ ബ്രാഹ്മണൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നപ്പോൾ രുഗ്മണിയുടെ ഒരെഴുത്തുകൂടി കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു." കണ്ണന്റെ ഈ ഉത്തരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും വ്യക്തമായി കേട്ടു. ഇതു കേട്ടപ്പോൾ ചോദ്യം ചോദിച്ച നമ്പൂരി പൂന്താനം തിരുമേനിയോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം ആനന്ദക്കണ്ണീരോടെ കണ്ണടച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിയും ഭഗവാന് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള സ്നേഹവും കണ്ട് അത്ഭുത പ്പെട്ടു. പലരും പറഞ്ഞ് ഈ കഥകളെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇല്ലത്തും അറിഞ്ഞു. ഗുരുവായൂരപ്പൻ പോലും ഇത്ര ഇഷ്ടത്തോടെ കേൾക്കുന്ന പൂന്താനത്തിന്റെ ഭാഗവതം കഥ ഒരിക്കലെങ്കിലും കേൾക്കണം എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിക്ക് മോഹമായി. ആ പ്രാവശ്യം പൂന്താനം തിരുമേനി ഗുരുവായൂരിൽ നിന്ന് ഇല്ലത്തെത്തിയപ്പോൾ അന്തര്ജ്ജനം പൂന്താനത്തിനോട് പറഞ്ഞു: " ഇവിടുന്ന് ഭഗവാന്റെ കഥ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ ഗുരുവായൂരപ്പൻ നേരിട്ടു വരിക പതിവുണ്ട് ന്ന് കേൾക്കേണ്ടായി. അതൊന്നു കേട്ടാല് കൊള്ളാന്ന് ഒരു മോഹോണ്ട്. നമ്മുടെ ഇല്ലത്ത് 'ഭാഗവതസപ്താഹം ' നടത്ത്യാൽ നന്നായിരുന്നു. ഇവിടുന്ന് കഥ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ ഗുരുവായൂരപ്പനും ഇങ്ങോട്ട് വരൂലോ. അതും ഒരു സുകൃതല്ലേ..
ഇതുകേട്ട പൂന്താനം തിരുമേനി ഒന്നും പറയാതെ കണ്ണടച്ചിരുന്നു . ഏഴ് ദിവസം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന സപ്താഹം നടത്താന് ചെലവുണ്ട്. പാരായണത്തിന് ഒരു പണ്ഡിതശ്രേഷ്ഠനെ വിളിക്കണം. അദ്ദേഹത്തിന് ദക്ഷിണ നല്കണം. ദിവസവും പാരായണം കേൾക്കുവാനായി വരുന്ന സദസ്യര്ക്ക് അന്നദാനം നടത്തണം. അതിനുള്ള സമ്പാദ്യം കൈയിലില്ലായിരുന്നു. പതിയുടെ മൌനത്തിന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചറിഞ്ഞ അന്തർജ്ജനം അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ''സപ്താഹം നടക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിലെ ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് വ്യാകുലപ്പെടണ്ട. ഇവിടന്ന് നിത്യദാനത്തിനായി തന്ന ധനം കുറച്ചു നീക്കിയിരിപ്പുണ്ട്. പോരാത്തതെല്ലാം ഉണ്ണികൃഷ്ണന് തന്നെ നടത്തിത്തരും.''
എല്ലാം ഭഗവാന് സമർപ്പിച്ച് സപ്താഹം നടത്താമെന്ന് തീരുമാനിച്ച് നല്ല ഒരു ദിവസം നിശ്ചയിച്ചു. ആ സമയം ഇല്ലത്ത് അതി തേജസ്വിയായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനും പത്നിയും എത്തിച്ചേര്ന്നു. സപ്താഹത്തെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണന് അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
" അത്യാവശ്യം ഭാഗവതം വായനയൊക്കെ ഞാന് ശീലിച്ചീട്ടുണ്ട്. അങ്ങേക്ക് വിരോധല്യാ ച്ചാല് പാരായണം ചെയ്യാന് അനുവാദം തരണം. അങ്ങയുടെ കഥ കേൾക്കാൻ ഞങ്ങള് വരാറുണ്ട്. എത്ര കേട്ടാലും എന്റെ പത്നിക്ക് മതിയാവില്യ. ഈ സമയത്തെന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചേര്ന്നത് ഭാഗ്യായി" ഇതു കേട്ട പുന്താനത്തിനും പത്നിക്കും വളരെയധികം സന്തോഷമായി. നിശ്ചയിച്ച ദിവസം തന്നെ പൂന്താനം ഇല്ലത്ത് ഭാഗവത പാരായണം ആരംഭിച്ചു. ഇത്ര മനോഹരമായി ഒരു പാരായണം ഇതുവരെ കേട്ടീട്ടല്യ. കേൾക്കുന്നവരുടെ ഉള്ളിൽ ആനന്ദം നിറയുന്നു. കണ്ണുകള് സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു. ആനന്ദ നിർവൃതിയിൽ ലയിച്ചിരുന്ന പൂന്താനം കഥ പറയുവാൻ തുടങ്ങി. കഥ അവസാനിക്കുന്നതുവരെ ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ രൂപം മാത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സില്. ഇത്രയും ഭക്തിയോടെ, മാധുര്യത്തോടെ ഇതിനു മുൻപ് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞീട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും എല്ലാം മറന്നു ഭഗവാനിൽ ലയിച്ചിരുന്നു. സപ്താഹ വായന കേള്ക്കാന് ആൾക്കാര് ഇല്ലത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും ഉച്ചയ്ക്ക് ഭാഗവത പാരായണം കഴിഞ്ഞാല് അന്തര്ജ്ജനം എല്ലാവര്ക്കും മൃഷ്ടാന്ന ഭോജനം നല്കി സംതൃപ്തരാക്കി. ഭഗവാനിലലിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങള് നിമിഷങ്ങളായി കടന്നുപോയി. വായനയുടെ സമാപന ദിവസം എല്ലാം ഭംഗിയായി അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ അന്ന് അദ്ദേഹം അന്തർജ്ജനത്തെ അവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്യ. അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ പൂജാമുറിയിൽ കണ്ണന്റെ മുമ്പില് കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീര് ധാരധാരയായി ഒഴുകുന്നു. പൂന്താനം അടുക്കളയില് ചെന്നു. അടുപ്പില് തീ കത്തിച്ച ലക്ഷണമില്ല. ആഹാരം വിളമ്പാന് സമയമായി വീണ്ടും പൂജമുറിയിലെത്തിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് കണ്ണു തുറന്ന അന്തര്ജ്ജനം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു.
''ഇന്ന് ഇല്ലത്ത് ആഹാരം ഉണ്ടാക്കാന് സാധനങ്ങള് ഇല്ല. പറഞ്ഞ വാക്കു പാലിക്കാന് സാധിച്ചില്യ. ഞാന് മൂലം ഇബടത്തേക്ക്..... " തൊണ്ടയിടറി വാക്കുകള് പുറത്തുവരാതായി. പത്നിയുടെ പറയുന്നതുകേട്ട് പൂന്താനം ഭഗവാന്റെ മുമ്പില് സാഷ്ടാംഗം നമസ്ക്കരിച്ചു. ''ഭഗവാനേ എന്തൊരു പരീക്ഷണമാണ്.'' ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞ് ഭഗവാനെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവരുടെ അരികിലേക്ക് എന്നും വളരെ പ്രിയത്തോടെ വായന കേള്ക്കാനെത്തിയിരുന്ന ഒരു ബ്രാഹ്മണദമ്പതിമാർ കടന്നു വന്നു.
''പൂന്താനം തിരുമേനി ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു സപ്താഹം ഞാന് കേട്ടിട്ടില്ല. അങ്ങ് എതിരൊന്നും പറയരുത്. ഇന്നത്തെ അന്നദാനം ഞങ്ങളുടെ വകയാണ്. മാത്രമല്ല. ആചാര്യ ദക്ഷിണക്കുള്ള ദ്രവ്യവും വസ്ത്രവും കൂടി കരുതിയീട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് പത്നീസമേയനായി വന്നാലും, എല്ലാവരും അങ്ങയെ കാത്തിരിക്കുന്നു. " അത്യന്തം അത്ഭുതത്തോടെ ധൃതിയില് പൂന്താനവും പത്നിയും മുറ്റത്തെ യജ്ഞശാലയിലെത്തി. വിഭവങ്ങള് സമൃദ്ധമായി എല്ലാ പാത്രങ്ങളിലും നിറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.
വെള്ളിത്താലങ്ങളിൽ ദക്ഷിണക്കുള്ള പട്ടു വസ്ത്രങ്ങളും, ഫലങ്ങളും, പട്ടിൽ പൊതിഞ്ഞ ദ്രവ്യവും വച്ചിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാ !ഗുരുവായൂരപ്പാ! പൂന്താനത്തിന്റെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞൊഴുകി. ആ യുവാവ് അദ്ദേഹത്തെയും പത്നിയേയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. പാരായണത്തിനു വന്ന ദമ്പതികൾക്ക് ദക്ഷിണ നല്കാന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പറയാന് കഴിയാത്ത ആനന്ദത്തോടെ അവര് ആ യുവാവിനെ അനുസരിച്ചു.
അതിനു ശേഷം ആ യുവ ദമ്പതികൾത്തന്നെ എല്ലാവര്ക്കും വിളമ്പിക്കൊടുത്തു . ആനന്ദ നിർവൃതിയോടെ പുന്താനവും അന്തർജ്ജനവും എല്ലാം കണ്ടു നിന്നു. അവസാനം പൂന്താനത്തേയും അന്തർജ്ജനത്തേയും ഇരുത്തി അവർ ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊടുത്തു. പിന്നീട് ആ യുവ ദമ്പതിമാരെ ഇരുത്തി പുന്താനവും പത്നിയും ആഹാരം വിളമ്പി. അങ്ങിനെ എല്ലാം മംഗളമായി നടന്നു.
അന്ന് രാത്രി ഉറക്കത്തില് പൂന്താനത്തിന് ഒരു സ്പന ദർശനം ലഭിച്ചു. വായനക്കു വന്ന പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണനും പത്നിയും, യുവ ദമ്പതിമാരും പൂന്താനത്തിനരികെ വന്നു. പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണന്റേയും പത്നിയുടേയും സ്ഥനത്ത് സാക്ഷാല് പരമേശ്വരനും ശ്രീ പാർവ്വതിയും.
മഹാദേവന് പറഞ്ഞു:
''പൂന്താനം, ഭാഗവത സപ്താഹം അസ്സലായിരുന്നു ട്ടോ. എത്ര കേട്ടാലും മതിയാവില്യ."
ആ സമയം കൂടെയുണ്ടയിരുന്ന ദമ്പതികളുടെ സ്ഥാനത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ നില്ക്കുന്ന രാധാസമേതനായ കൃഷ്ണന്. കണ്ണന് മന്ദഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"എന്റെ കഥകളും ലീലകളും സരസമായി പറയുന്നതു കേള്ക്കാൻ ഞങ്ങള് രണ്ടുപേരും പൂന്താനത്തിനരികെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് സദ്യ വിളമ്പിയതും ഞങ്ങളായിരുന്നു. "
ഭഗവാന്റെ ഭക്ത വാത്സല്യം അനുഭവിച്ച പൂന്താനത്തിന്റെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞൊഴുകി.
കണ്ണാ ആ പരമഭക്തന്റെ കഥ പറയാനുള്ള ഭാഗ്യമെങ്കിലും തന്നൂലോ. എന്റെ കണ്ണന് സന്തോഷാവണേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഈ അക്ഷരപ്പൂക്കൾ കണ്ണന് പുഷ്പാഞ്ജലിയായി സമർപ്പിക്കുന്നു.
ശ്രീകഷ്ണ ഭക്തരായ പൂന്താനം തിരുമേനിയും പത്നിയും സന്താന സൌഭാഗ്യത്തിനായി ഗുരുവായൂരപ്പനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആറ്റുനോറ്റ് ഒരുണ്ണിയുണ്ടായി. ഉണ്ണി പിറന്നപ്പോള് ഇല്ലത്ത് സന്തോഷവും ശാന്തിയും കളിയാടി. മോഹിച്ചുണ്ടായ ആ ഉണ്ണിയുടെ അന്നപ്രാശം പ്രമാണിച്ചു സ്വജനങ്ങളുടെ ഇല്ലങ്ങളിലെല്ലാം ക്ഷണിച്ചു. മുഹൂർത്തം രാത്രിയിലായിരുന്നു. ക്ഷണപ്രകാരം വന്നു ചേർന്ന അന്തർജനങ്ങൾ അവരുടെ വസ്ത്രഭാണ്ഡങ്ങൾ അവിടെയൊരു സ്ഥലത്തു വച്ചു. അത് ഉറക്കിക്കിടത്തിയിരുന്ന ഉണ്ണിയുടെ മീതെയാണ് എന്നറിഞ്ഞില്ല. ചോറൂണിനു മുഹൂർത്തമടുത്തപ്പോൾ അമ്മ ഉണ്ണിയെ എടുത്തു കുളിപ്പിക്കാനായി ചെന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ഉണ്ണി ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു.
പുത്രദുഃഖത്താല് വിവശരായ പൂന്താനവും അന്തർജ്ജനവും സദാസമയവും പൂന്താനം കരഞ്ഞും പ്രാർത്ഥിച്ചും പൂജാ മുറിയിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടി. ഒരു ദിവസം പൂന്താനത്തിന് മുമ്പില് ഭഗവാന് സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. തൊഴുകൈകളോടെ പൂന്താനം ചോദിച്ചു: ''എന്തേ, എനിക്കു തന്ന ഉണ്ണിയെ തിരികെ വിളിച്ചു കണ്ണാ ?'' ഗുരുവായൂരപ്പൻ പറഞ്ഞു.''കര്മ്മയോഗമാണ്. അനുഭവിച്ച് തീര്ക്കെന്നെ വേണം. അല്ലാതെ തരല്യ. പൂന്താനം എന്തിനാ വിഷമിക്കണേ? ഞാന് സദാസമയവും അങ്ങയോടൊപ്പം ഉണ്ടല്ലോ. എന്നെ മകനായി കണ്ടോളൂ. എല്ലാ വിഷമോം മാറും '' അതുകേട്ട അദ്ദേഹം എല്ലാം ഭഗവാനിൽ സമര്പ്പിച്ചു. പുത്ര ദുഃഖം മറന്ന് 'ജ്ഞാനപ്പാന' രചിച്ചു. കണ്ണന് പൂന്താനത്തിന്റെ ദു:ഖത്തെ ഭക്തിയാക്കി മാറ്റി. പൂന്താനം ആനന്ദത്തോടെ പാടി.
"ഉണ്ണികൃഷ്ണന് മനസ്സില് കളിക്കുമ്പോള്, ഉണ്ണികള് വേറെ വേണമോ മക്കളായ്?"
പിന്നീട് അദ്ദേഹം ഗുരുവായൂര് തൊഴാനായി പോയാല് കുളിയും, ജപവും, പ്രദക്ഷിണവും, നമസ്ക്കാരവുമായി മിക്കവാറും ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ തന്നെ താമസിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും ഇല്ലത്ത് വന്നു എന്തെങ്കിലും ദ്രവ്യം കിട്ടിയത് ഉണ്ടെങ്കില് അത് പത്നിയെ ഏല്പിച്ച് വീണ്ടും ഗുരുവായൂര്ക്ക് മടങ്ങിപ്പോകും. പത്നിയും കൃഷ്ണനെ പ്രാര്ത്ഥിച്ച് ഇല്ലത്ത് കഴിഞ്ഞുകൂടി.
അക്കാലത്താണ് പൂന്താനം സന്താനഗോപാലം സന്താനകരമായിട്ടുള്ളതാണല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചു ആ കഥ ഒരു പാന രീതിയിൽ എഴുതുവാൻ തുടങ്ങിയത്. ശ്രീകൃഷ്ണനും അർജുനനുംകൂടി വൈകുണ്ഠത്തിൽ ചെന്ന ഭാഗത്ത് വൈകുണ്ഠത്തെ ഏതുപ്രകാരമാണു വർണ്ണിക്കേണ്ടത് എന്നു വിചാരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഒരു ദിവസം ഉറങ്ങാന് കിടന്നു. അന്ന് ഗുരുവായൂരപ്പൻ വൈകുണ്ഠത്തെ അദ്ദേഹത്തിന് സ്വപ്നത്തിൽ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അതിൻ പ്രകാരമാണ് സന്താനഗോപാലത്തിൽ വൈകുണ്ഠത്തെ വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നത് ത്രേ.
പൂന്താനത്തിന് വ്യുല്പത്തിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലിരുന്നു പല വിദ്വാന്മാർ ഭാഗവതം വായിച്ചു അർത്ഥം പറയുന്നതു കേട്ടു കേട്ട് അദ്ദേഹത്തിനു ഭാഗവതം ഏതു ഭാഗം വായിക്കുന്നതു കേട്ടാലും അർത്ഥം പറയാറായിത്തീർന്നു എന്നു മാത്രമല്ല, ഭക്തനായ അദ്ദേഹം ഭക്തിരസത്തോടുകൂടി അർത്ഥം പറയുന്നതു കേൾക്കാൻ എല്ലാവർക്കും വളരെ കൗതുകമുണ്ടായിത്തീർന്നു. ഒടുക്കം ഭാഗവതം ആരു വായിച്ചാലും അർത്ഥം പറയാൻ പൂന്താനത്തു നമ്പൂതിരി വേണമെന്നു ജനങ്ങൾക്കു നിർബന്ധമായി. ഒരു ദിവസം ഒരു വിദ്വാൻ വായിക്കാനും പൂന്താനത്തു നമ്പൂരി അർത്ഥം പറയാനും തുടങ്ങി. വായന കേൾക്കാൻ പണ്ഡിതന്മാരും പാമരന്മാരുമായിട്ട് അസംഖ്യം ജനങ്ങളും അവിടെ വന്നു കൂടി. അന്നു വായിച്ച ഭാഗം രുഗ്മണീസ്വയംവരം കഥയായിരുന്നു. അർത്ഥം പറയുന്നതു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോധർമ്മംപോലെയായിരുന്നു. ശ്ലോകാർത്ഥം നോക്കിയല്ല. അതിനാൽ രുഗ്മണി കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കലേയ്ക്ക് ബ്രാഹ്മണനെ പറഞ്ഞയക്കുന്ന ഭാഗം വർണ്ണിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം "രുഗ്മണി തന്റെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും, കൃഷ്ണനോടുള്ള പ്രേമവും എഴുതി ബ്രാഹ്മണന്റെ കൈയിലൊരെഴുത്ത് കൊടുത്തയച്ചു" എന്നു പറഞ്ഞു. എഴുത്തു കൊടുത്തയച്ചു എന്നുള്ളതു ഭാഗവതത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തതായിരുന്നതിനാൽ ഇതു കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന വിദ്വാനായ ഒരു നമ്പൂരി പൂന്താനത്തിനെ പരിഹസിക്കാനായി "എഴുത്തു കൊടുത്തയച്ചു എന്നുള്ളത് ഏതു ശ്ലോകത്തിലാണു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?" എന്നു ചോദിച്ചു. അതു കേട്ടപ്പോൾ സംസ്കൃതത്തിൽ അത്ര വ്യുല്പത്തിയില്ലായിരുന്ന പൂന്താനം മറുപടി പറയാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വിഷമിച്ചു. അപ്പോൾ ശ്രീകോവിലിനകത്തു നിന്ന് കണ്ണന് ചോദിച്ചു. "എഴുത്തു കൊടുത്തയച്ചില്ല എന്ന് ഏതു ശ്ലോകത്തിലാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്? ആ ബ്രാഹ്മണൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നപ്പോൾ രുഗ്മണിയുടെ ഒരെഴുത്തുകൂടി കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു." കണ്ണന്റെ ഈ ഉത്തരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും വ്യക്തമായി കേട്ടു. ഇതു കേട്ടപ്പോൾ ചോദ്യം ചോദിച്ച നമ്പൂരി പൂന്താനം തിരുമേനിയോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം ആനന്ദക്കണ്ണീരോടെ കണ്ണടച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിയും ഭഗവാന് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള സ്നേഹവും കണ്ട് അത്ഭുത പ്പെട്ടു. പലരും പറഞ്ഞ് ഈ കഥകളെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇല്ലത്തും അറിഞ്ഞു. ഗുരുവായൂരപ്പൻ പോലും ഇത്ര ഇഷ്ടത്തോടെ കേൾക്കുന്ന പൂന്താനത്തിന്റെ ഭാഗവതം കഥ ഒരിക്കലെങ്കിലും കേൾക്കണം എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിക്ക് മോഹമായി. ആ പ്രാവശ്യം പൂന്താനം തിരുമേനി ഗുരുവായൂരിൽ നിന്ന് ഇല്ലത്തെത്തിയപ്പോൾ അന്തര്ജ്ജനം പൂന്താനത്തിനോട് പറഞ്ഞു: " ഇവിടുന്ന് ഭഗവാന്റെ കഥ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ ഗുരുവായൂരപ്പൻ നേരിട്ടു വരിക പതിവുണ്ട് ന്ന് കേൾക്കേണ്ടായി. അതൊന്നു കേട്ടാല് കൊള്ളാന്ന് ഒരു മോഹോണ്ട്. നമ്മുടെ ഇല്ലത്ത് 'ഭാഗവതസപ്താഹം ' നടത്ത്യാൽ നന്നായിരുന്നു. ഇവിടുന്ന് കഥ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ ഗുരുവായൂരപ്പനും ഇങ്ങോട്ട് വരൂലോ. അതും ഒരു സുകൃതല്ലേ..
ഇതുകേട്ട പൂന്താനം തിരുമേനി ഒന്നും പറയാതെ കണ്ണടച്ചിരുന്നു . ഏഴ് ദിവസം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന സപ്താഹം നടത്താന് ചെലവുണ്ട്. പാരായണത്തിന് ഒരു പണ്ഡിതശ്രേഷ്ഠനെ വിളിക്കണം. അദ്ദേഹത്തിന് ദക്ഷിണ നല്കണം. ദിവസവും പാരായണം കേൾക്കുവാനായി വരുന്ന സദസ്യര്ക്ക് അന്നദാനം നടത്തണം. അതിനുള്ള സമ്പാദ്യം കൈയിലില്ലായിരുന്നു. പതിയുടെ മൌനത്തിന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചറിഞ്ഞ അന്തർജ്ജനം അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ''സപ്താഹം നടക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിലെ ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് വ്യാകുലപ്പെടണ്ട. ഇവിടന്ന് നിത്യദാനത്തിനായി തന്ന ധനം കുറച്ചു നീക്കിയിരിപ്പുണ്ട്. പോരാത്തതെല്ലാം ഉണ്ണികൃഷ്ണന് തന്നെ നടത്തിത്തരും.''
എല്ലാം ഭഗവാന് സമർപ്പിച്ച് സപ്താഹം നടത്താമെന്ന് തീരുമാനിച്ച് നല്ല ഒരു ദിവസം നിശ്ചയിച്ചു. ആ സമയം ഇല്ലത്ത് അതി തേജസ്വിയായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനും പത്നിയും എത്തിച്ചേര്ന്നു. സപ്താഹത്തെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണന് അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
" അത്യാവശ്യം ഭാഗവതം വായനയൊക്കെ ഞാന് ശീലിച്ചീട്ടുണ്ട്. അങ്ങേക്ക് വിരോധല്യാ ച്ചാല് പാരായണം ചെയ്യാന് അനുവാദം തരണം. അങ്ങയുടെ കഥ കേൾക്കാൻ ഞങ്ങള് വരാറുണ്ട്. എത്ര കേട്ടാലും എന്റെ പത്നിക്ക് മതിയാവില്യ. ഈ സമയത്തെന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചേര്ന്നത് ഭാഗ്യായി" ഇതു കേട്ട പുന്താനത്തിനും പത്നിക്കും വളരെയധികം സന്തോഷമായി. നിശ്ചയിച്ച ദിവസം തന്നെ പൂന്താനം ഇല്ലത്ത് ഭാഗവത പാരായണം ആരംഭിച്ചു. ഇത്ര മനോഹരമായി ഒരു പാരായണം ഇതുവരെ കേട്ടീട്ടല്യ. കേൾക്കുന്നവരുടെ ഉള്ളിൽ ആനന്ദം നിറയുന്നു. കണ്ണുകള് സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു. ആനന്ദ നിർവൃതിയിൽ ലയിച്ചിരുന്ന പൂന്താനം കഥ പറയുവാൻ തുടങ്ങി. കഥ അവസാനിക്കുന്നതുവരെ ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ രൂപം മാത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സില്. ഇത്രയും ഭക്തിയോടെ, മാധുര്യത്തോടെ ഇതിനു മുൻപ് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞീട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും എല്ലാം മറന്നു ഭഗവാനിൽ ലയിച്ചിരുന്നു. സപ്താഹ വായന കേള്ക്കാന് ആൾക്കാര് ഇല്ലത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും ഉച്ചയ്ക്ക് ഭാഗവത പാരായണം കഴിഞ്ഞാല് അന്തര്ജ്ജനം എല്ലാവര്ക്കും മൃഷ്ടാന്ന ഭോജനം നല്കി സംതൃപ്തരാക്കി. ഭഗവാനിലലിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങള് നിമിഷങ്ങളായി കടന്നുപോയി. വായനയുടെ സമാപന ദിവസം എല്ലാം ഭംഗിയായി അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ അന്ന് അദ്ദേഹം അന്തർജ്ജനത്തെ അവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്യ. അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ പൂജാമുറിയിൽ കണ്ണന്റെ മുമ്പില് കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീര് ധാരധാരയായി ഒഴുകുന്നു. പൂന്താനം അടുക്കളയില് ചെന്നു. അടുപ്പില് തീ കത്തിച്ച ലക്ഷണമില്ല. ആഹാരം വിളമ്പാന് സമയമായി വീണ്ടും പൂജമുറിയിലെത്തിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് കണ്ണു തുറന്ന അന്തര്ജ്ജനം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു.
''ഇന്ന് ഇല്ലത്ത് ആഹാരം ഉണ്ടാക്കാന് സാധനങ്ങള് ഇല്ല. പറഞ്ഞ വാക്കു പാലിക്കാന് സാധിച്ചില്യ. ഞാന് മൂലം ഇബടത്തേക്ക്..... " തൊണ്ടയിടറി വാക്കുകള് പുറത്തുവരാതായി. പത്നിയുടെ പറയുന്നതുകേട്ട് പൂന്താനം ഭഗവാന്റെ മുമ്പില് സാഷ്ടാംഗം നമസ്ക്കരിച്ചു. ''ഭഗവാനേ എന്തൊരു പരീക്ഷണമാണ്.'' ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞ് ഭഗവാനെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവരുടെ അരികിലേക്ക് എന്നും വളരെ പ്രിയത്തോടെ വായന കേള്ക്കാനെത്തിയിരുന്ന ഒരു ബ്രാഹ്മണദമ്പതിമാർ കടന്നു വന്നു.
''പൂന്താനം തിരുമേനി ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു സപ്താഹം ഞാന് കേട്ടിട്ടില്ല. അങ്ങ് എതിരൊന്നും പറയരുത്. ഇന്നത്തെ അന്നദാനം ഞങ്ങളുടെ വകയാണ്. മാത്രമല്ല. ആചാര്യ ദക്ഷിണക്കുള്ള ദ്രവ്യവും വസ്ത്രവും കൂടി കരുതിയീട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് പത്നീസമേയനായി വന്നാലും, എല്ലാവരും അങ്ങയെ കാത്തിരിക്കുന്നു. " അത്യന്തം അത്ഭുതത്തോടെ ധൃതിയില് പൂന്താനവും പത്നിയും മുറ്റത്തെ യജ്ഞശാലയിലെത്തി. വിഭവങ്ങള് സമൃദ്ധമായി എല്ലാ പാത്രങ്ങളിലും നിറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.
വെള്ളിത്താലങ്ങളിൽ ദക്ഷിണക്കുള്ള പട്ടു വസ്ത്രങ്ങളും, ഫലങ്ങളും, പട്ടിൽ പൊതിഞ്ഞ ദ്രവ്യവും വച്ചിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാ !ഗുരുവായൂരപ്പാ! പൂന്താനത്തിന്റെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞൊഴുകി. ആ യുവാവ് അദ്ദേഹത്തെയും പത്നിയേയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി. പാരായണത്തിനു വന്ന ദമ്പതികൾക്ക് ദക്ഷിണ നല്കാന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പറയാന് കഴിയാത്ത ആനന്ദത്തോടെ അവര് ആ യുവാവിനെ അനുസരിച്ചു.
അതിനു ശേഷം ആ യുവ ദമ്പതികൾത്തന്നെ എല്ലാവര്ക്കും വിളമ്പിക്കൊടുത്തു . ആനന്ദ നിർവൃതിയോടെ പുന്താനവും അന്തർജ്ജനവും എല്ലാം കണ്ടു നിന്നു. അവസാനം പൂന്താനത്തേയും അന്തർജ്ജനത്തേയും ഇരുത്തി അവർ ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊടുത്തു. പിന്നീട് ആ യുവ ദമ്പതിമാരെ ഇരുത്തി പുന്താനവും പത്നിയും ആഹാരം വിളമ്പി. അങ്ങിനെ എല്ലാം മംഗളമായി നടന്നു.
അന്ന് രാത്രി ഉറക്കത്തില് പൂന്താനത്തിന് ഒരു സ്പന ദർശനം ലഭിച്ചു. വായനക്കു വന്ന പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണനും പത്നിയും, യുവ ദമ്പതിമാരും പൂന്താനത്തിനരികെ വന്നു. പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണന്റേയും പത്നിയുടേയും സ്ഥനത്ത് സാക്ഷാല് പരമേശ്വരനും ശ്രീ പാർവ്വതിയും.
മഹാദേവന് പറഞ്ഞു:
''പൂന്താനം, ഭാഗവത സപ്താഹം അസ്സലായിരുന്നു ട്ടോ. എത്ര കേട്ടാലും മതിയാവില്യ."
ആ സമയം കൂടെയുണ്ടയിരുന്ന ദമ്പതികളുടെ സ്ഥാനത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ നില്ക്കുന്ന രാധാസമേതനായ കൃഷ്ണന്. കണ്ണന് മന്ദഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"എന്റെ കഥകളും ലീലകളും സരസമായി പറയുന്നതു കേള്ക്കാൻ ഞങ്ങള് രണ്ടുപേരും പൂന്താനത്തിനരികെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് സദ്യ വിളമ്പിയതും ഞങ്ങളായിരുന്നു. "
ഭഗവാന്റെ ഭക്ത വാത്സല്യം അനുഭവിച്ച പൂന്താനത്തിന്റെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞൊഴുകി.
കണ്ണാ ആ പരമഭക്തന്റെ കഥ പറയാനുള്ള ഭാഗ്യമെങ്കിലും തന്നൂലോ. എന്റെ കണ്ണന് സന്തോഷാവണേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഈ അക്ഷരപ്പൂക്കൾ കണ്ണന് പുഷ്പാഞ്ജലിയായി സമർപ്പിക്കുന്നു.
ഗുരുർ ബ്രഹ്മ ഗുരുർ വിഷ്ണു,ഗുരുർ ദേവോ മഹേശ്വരാ
''ഗുരുർ ബ്രഹ്മ ഗുരുർ വിഷ്ണു,
ഗുരുർ ദേവോ മഹേശ്വരാ
ഗുരു സാക്ഷാത് പരബ്രഹ്മം
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരു വേ നമഃ ''
നമുക്ക് വളരെ സുപരിചിതമായ വരികളാണിവ. എന്നാൽ ഈ വരികളുടെ ഉദ്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നവർ ചുരുക്കമാണ്. 'സ്കന്ദപുരാണ'ത്തിലെ
'ഗുരുഗീത' എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഭാഗമാണിത്. മഹാഭാരതത്തിലെ
ഭഗവദ്ഗീതപോലെ.
പരമശിവനും പത്നിയായ പാർവ്വതിയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണമാണ് ഇത് മുഴുവൻ. മിക്കപ്പോഴും ധ്യാനസ്വഭാവത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന പരമശിവനോട് പാർവ്വതി ചോദിക്കുന്നു, 'ലോകം മുഴുവനും അങ്ങയെ പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അങ്ങ് ആരെയാണ് ധ്യാനിക്കുന്നത് 'എന്ന്. ഈ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി പരമശിവൻ നൽകുന്ന മറുപടിയാണ് മുകളിൽ പറഞ്ഞ വരികൾ.
പരമശിവൻ പറയുന്നു , 'ഞാനും ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവുമെല്ലാം ഗുരുവാണ്. എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരു ഗുരുവുണ്ട് . അത് സാക്ഷാൽ പരബ്രഹ്മമാണ്. ആ പരബ്രഹ്മമായി നിൽക്കുന്ന ഗുരുവിനെയാണ് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് '.
തുടർന്ന് അങ്ങനെയൊരു ഗുരുവിനെ എങ്ങനെ കിട്ടുമെന്നും കിട്ടിയാൽ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണമെന്നും ഗുരുവാക്ക് പാലിച്ചാൽ എന്തൊക്കെ ഗുണങ്ങളുണ്ടെന്നും തെറ്റിച്ചാൽ എന്തൊക്കെ ദോഷങ്ങളുണ്ടെന്നും ഇങ്ങനെയുള്ള പാർവ്വതിയുടെ നിരവധി ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പരമശിവൻ നൽകുന്ന മറുപടികളാണ് ഗുരു ഗീതയിലെ നൂറുകണക്കിന് വരികൾ.
'ഗുരുഗീത' നൽകുന്ന സന്ദേശമിതാണ് :
'പരബ്രഹ്മ 'മെന്ന ആ പ്രപഞ്ചശക്തി ഒന്നേയുള്ളൂ. പിന്നെ നമ്മൾ ഏതൊക്കെ പേരിൽ ദൈവമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ അവരെല്ലാം മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഗുരുക്കൻമാരായിരുന്നു.
അവരിലൂടെയാണ് നമ്മൾ ദൈവത്തെ. അറിഞ്ഞതും അനുഭവിച്ചതും.
'മാതാപിതാ ഗുരുർ ദൈവം' എന്ന വരികൾ പറയുന്നതുപോലെ, മാതാവിലൂടെ മാത്രമേ പിതാവിനെ അറിയാൻ കഴിയൂ ,ഗുരുവിലൂടെ മാത്രമേ ദൈവത്തെ അറിയാൻ കഴിയൂ. അതുകൊണ്ട് 'ഗുരുഗീത' ലോകത്തോടു പറയുന്നു, ''ദൈവത്തെ അറിയാനുള്ള ഒരേ ഒരു മാർഗം ദൈവത്തെ അറിഞ്ഞ ഒരു ഗുരുവിനെ കണ്ടെത്തുകയാണ് , ആ ഗുരുവുമായി ഗുരുശിഷ്യബന്ധം പുലർത്തുകയാണ്''.
ഗുരുർ ദേവോ മഹേശ്വരാ
ഗുരു സാക്ഷാത് പരബ്രഹ്മം
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരു വേ നമഃ ''
നമുക്ക് വളരെ സുപരിചിതമായ വരികളാണിവ. എന്നാൽ ഈ വരികളുടെ ഉദ്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നവർ ചുരുക്കമാണ്. 'സ്കന്ദപുരാണ'ത്തിലെ
'ഗുരുഗീത' എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഭാഗമാണിത്. മഹാഭാരതത്തിലെ
ഭഗവദ്ഗീതപോലെ.
പരമശിവനും പത്നിയായ പാർവ്വതിയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണമാണ് ഇത് മുഴുവൻ. മിക്കപ്പോഴും ധ്യാനസ്വഭാവത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന പരമശിവനോട് പാർവ്വതി ചോദിക്കുന്നു, 'ലോകം മുഴുവനും അങ്ങയെ പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അങ്ങ് ആരെയാണ് ധ്യാനിക്കുന്നത് 'എന്ന്. ഈ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി പരമശിവൻ നൽകുന്ന മറുപടിയാണ് മുകളിൽ പറഞ്ഞ വരികൾ.
പരമശിവൻ പറയുന്നു , 'ഞാനും ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവുമെല്ലാം ഗുരുവാണ്. എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരു ഗുരുവുണ്ട് . അത് സാക്ഷാൽ പരബ്രഹ്മമാണ്. ആ പരബ്രഹ്മമായി നിൽക്കുന്ന ഗുരുവിനെയാണ് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് '.
തുടർന്ന് അങ്ങനെയൊരു ഗുരുവിനെ എങ്ങനെ കിട്ടുമെന്നും കിട്ടിയാൽ എങ്ങനെ ആരാധിക്കണമെന്നും ഗുരുവാക്ക് പാലിച്ചാൽ എന്തൊക്കെ ഗുണങ്ങളുണ്ടെന്നും തെറ്റിച്ചാൽ എന്തൊക്കെ ദോഷങ്ങളുണ്ടെന്നും ഇങ്ങനെയുള്ള പാർവ്വതിയുടെ നിരവധി ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പരമശിവൻ നൽകുന്ന മറുപടികളാണ് ഗുരു ഗീതയിലെ നൂറുകണക്കിന് വരികൾ.
'ഗുരുഗീത' നൽകുന്ന സന്ദേശമിതാണ് :
'പരബ്രഹ്മ 'മെന്ന ആ പ്രപഞ്ചശക്തി ഒന്നേയുള്ളൂ. പിന്നെ നമ്മൾ ഏതൊക്കെ പേരിൽ ദൈവമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ അവരെല്ലാം മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഗുരുക്കൻമാരായിരുന്നു.
അവരിലൂടെയാണ് നമ്മൾ ദൈവത്തെ. അറിഞ്ഞതും അനുഭവിച്ചതും.
'മാതാപിതാ ഗുരുർ ദൈവം' എന്ന വരികൾ പറയുന്നതുപോലെ, മാതാവിലൂടെ മാത്രമേ പിതാവിനെ അറിയാൻ കഴിയൂ ,ഗുരുവിലൂടെ മാത്രമേ ദൈവത്തെ അറിയാൻ കഴിയൂ. അതുകൊണ്ട് 'ഗുരുഗീത' ലോകത്തോടു പറയുന്നു, ''ദൈവത്തെ അറിയാനുള്ള ഒരേ ഒരു മാർഗം ദൈവത്തെ അറിഞ്ഞ ഒരു ഗുരുവിനെ കണ്ടെത്തുകയാണ് , ആ ഗുരുവുമായി ഗുരുശിഷ്യബന്ധം പുലർത്തുകയാണ്''.
ശ്രീകൃഷ്ണ കഥകൾ
കണ്ണന് പ്രിയപ്പെട്ട താമര എങ്ങിനെയാണ് ചെളിയിൽ വളരാൻ ഇടവന്നത് എന്നറിയാമോ? - ശ്രീകൃഷ്ണ കഥകൾ
ഒരു കഥ പറയാം. ആദ്യമെല്ലാം സ്വച്ഛമായ ശുദ്ധജലത്തിലായി
രുന്നു താമര വളർന്നിരുന്നത്. ചതുർഭുജനായ ശ്രീഹരിയുടെ ഒരു കയ്യിൽ താമരപ്പൂ ഉണ്ടാവും. ശംഖ് ഭഗവാന്റെ ആഗമനത്തെ അറിയിക്കാനും ഗദയും ചക്രവും ദുഷ്ട നിഗ്രഹത്തിനും വേണ്ടിയാണ്. എന്നാൽ താമര കണ്ണൻ ഭക്തവാത്സല്യത്തിന്റെ ചിഹ്നമായാണ് കയ്യിൽ വച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് താമരയ്ക്ക് മനസ്സിലായീല്യ. ഭഗവാന് ഒരു ഉപയോഗവും ഇല്ലാത്ത തന്നെ സദാ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് തന്റെ സൌന്ദര്യം കാരണമാണ് എന്ന് താമരയ്ക്ക് അഭിമാനം തോന്നി. താമര നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭംഗിയുമില്ലാത്ത തുളസിയില ഭഗവാന്റെ കാൽക്കൽ കിടക്കുന്നു. താമരയ്ക്ക് തുളസിയോട് പരിഹാസം തോന്നി. "ഒട്ടും സൌന്ദര്യമില്ലാത്തെ നീ ഭഗവാന്റെ കാലു പിടിച്ചാലും ഭഗവാൻ നിന്നെ ഒന്നു കാണുന്നതുപോലുമില്ല. " എന്നു പറഞ്ഞു കളിയാക്കി.
തുളസി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം താനനുഭവിക്കുന്ന ആനന്ദം ഈ താമരയ്ക്ക് എങ്ങിനെ അറിയുവാനാവും? എത്രയെത്രയോ ഭക്തവൃന്ദങ്ങൾ അവരുടെ ഭക്തി ഈ തൃപ്പാദങ്ങളിലാണ് സമർപ്പിക്കുന്നത്. അതിന്റെ മാധുര്യം ഒരല്പം നുകരാനായത് ഈ പാദസേവ ചെയ്തതുകൊണ്ടല്ലേ? ഭക്തിയുടെ മാധുര്യം അറിയാനായി ഭഗവാൻ തന്നെ ഒരുണ്ണിയായി തന്റെ കാൽവിരൽ നുണഞ്ഞതല്ലേ? ശ്രീശുകർ തുടങ്ങിയ ഋഷീശ്വരന്മാർ പ്രേമത്തോടെ ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യത്തെ വർണ്ണിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ അവരുടെ നേത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന ആനന്ദാശ്രുക്കൾ ഈ തൃപ്പാദങ്ങളിലാണ് പതിക്കുന്നത്. ആ അശ്രുവിൽ നിന്ന് തെറിക്കുന്ന ഒരംശം ഈ പാദതുളസിയുടെ ശരീരത്തെ പുളകം കൊള്ളിക്കുന്നു. സാക്ഷാല് ശ്രീഭഗവതി ഭഗവാന്റെ കാലിലെ പാദസരമായി ഉൾപ്പുളകത്തോടെ തന്റെ കാതിൽ "പദഭജനം ശ്രേയ പദഭജനം ശ്രേയ" എന്നു മന്ത്രിക്കുന്നത് കേൾക്കാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചത് ഈ തൃക്കാലുകളെ ആശ്രയിച്ചതുകൊണ്ടല്ലേ? ഭഗവാൻ എന്നെ കാണുന്നില്ലെങ്കില് വേണ്ട, എനിക്കെന്നും ഈ പാദസേവ മാത്രം മതി.
തുളസി മൌനത്തിലൂടെ പറഞ്ഞത് താമരയ്ക്ക് മനസ്സിലായീല്ല. പക്ഷേ ഭഗവാനറിഞ്ഞു.
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. " സ്വച്ഛമായ ശുദ്ധജലത്തിൽ വളർന്ന നിന്റെ ഉള്ള് മാലിന്യം നിറഞ്ഞതാണ്. അതിനാല് നീ ഇനി ചളിയിൽ വളരാൻ ഇടവരട്ടെ."
എന്നു പറഞ്ഞ് കയ്യിലെ താമരയെ ഉപേക്ഷിച്ചു. താമരയ്ക്ക് പശ്ചാത്താപമായി. തന്റെ മനോഹാരിതയും ഭഗവാൻ പകർന്നു നല്കിയതാണ് എന്ന് താൻ മറന്നുപോയി. ഭഗവാന്റെ കാര്യുണംകൊണ്ടാണ് തന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാതെ അഹങ്കരിച്ചു. താമര ഭഗവാന്റെ കാലിൽ വീണു മാപ്പു ചോദിച്ചു.
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു.
" ചളിയിൽ വളർന്നാലും നിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല. ഒരിക്കൽ എന്റെ ഭക്തനായ ഗജേന്ദ്രൻ പ്രേമത്തോടെ എനിക്കായി നിന്നെ സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ നീ വീണ്ടും എന്റെ കയ്യില് എത്തിച്ചേരും. ചളിയിലാണെങ്കിലും എന്റെ സാമീപ്യം നിനക്ക് ലോകത്തിൽ എന്നോടൊപ്പം സ്ഥാനം നേടിത്തരും "
ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാണ്. നമ്മുടെ ഓരോ നേട്ടവും ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യമാണ്.
ഒരു കഥ പറയാം. ആദ്യമെല്ലാം സ്വച്ഛമായ ശുദ്ധജലത്തിലായി
രുന്നു താമര വളർന്നിരുന്നത്. ചതുർഭുജനായ ശ്രീഹരിയുടെ ഒരു കയ്യിൽ താമരപ്പൂ ഉണ്ടാവും. ശംഖ് ഭഗവാന്റെ ആഗമനത്തെ അറിയിക്കാനും ഗദയും ചക്രവും ദുഷ്ട നിഗ്രഹത്തിനും വേണ്ടിയാണ്. എന്നാൽ താമര കണ്ണൻ ഭക്തവാത്സല്യത്തിന്റെ ചിഹ്നമായാണ് കയ്യിൽ വച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് താമരയ്ക്ക് മനസ്സിലായീല്യ. ഭഗവാന് ഒരു ഉപയോഗവും ഇല്ലാത്ത തന്നെ സദാ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് തന്റെ സൌന്ദര്യം കാരണമാണ് എന്ന് താമരയ്ക്ക് അഭിമാനം തോന്നി. താമര നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭംഗിയുമില്ലാത്ത തുളസിയില ഭഗവാന്റെ കാൽക്കൽ കിടക്കുന്നു. താമരയ്ക്ക് തുളസിയോട് പരിഹാസം തോന്നി. "ഒട്ടും സൌന്ദര്യമില്ലാത്തെ നീ ഭഗവാന്റെ കാലു പിടിച്ചാലും ഭഗവാൻ നിന്നെ ഒന്നു കാണുന്നതുപോലുമില്ല. " എന്നു പറഞ്ഞു കളിയാക്കി.
തുളസി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം താനനുഭവിക്കുന്ന ആനന്ദം ഈ താമരയ്ക്ക് എങ്ങിനെ അറിയുവാനാവും? എത്രയെത്രയോ ഭക്തവൃന്ദങ്ങൾ അവരുടെ ഭക്തി ഈ തൃപ്പാദങ്ങളിലാണ് സമർപ്പിക്കുന്നത്. അതിന്റെ മാധുര്യം ഒരല്പം നുകരാനായത് ഈ പാദസേവ ചെയ്തതുകൊണ്ടല്ലേ? ഭക്തിയുടെ മാധുര്യം അറിയാനായി ഭഗവാൻ തന്നെ ഒരുണ്ണിയായി തന്റെ കാൽവിരൽ നുണഞ്ഞതല്ലേ? ശ്രീശുകർ തുടങ്ങിയ ഋഷീശ്വരന്മാർ പ്രേമത്തോടെ ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യത്തെ വർണ്ണിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ അവരുടെ നേത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന ആനന്ദാശ്രുക്കൾ ഈ തൃപ്പാദങ്ങളിലാണ് പതിക്കുന്നത്. ആ അശ്രുവിൽ നിന്ന് തെറിക്കുന്ന ഒരംശം ഈ പാദതുളസിയുടെ ശരീരത്തെ പുളകം കൊള്ളിക്കുന്നു. സാക്ഷാല് ശ്രീഭഗവതി ഭഗവാന്റെ കാലിലെ പാദസരമായി ഉൾപ്പുളകത്തോടെ തന്റെ കാതിൽ "പദഭജനം ശ്രേയ പദഭജനം ശ്രേയ" എന്നു മന്ത്രിക്കുന്നത് കേൾക്കാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചത് ഈ തൃക്കാലുകളെ ആശ്രയിച്ചതുകൊണ്ടല്ലേ? ഭഗവാൻ എന്നെ കാണുന്നില്ലെങ്കില് വേണ്ട, എനിക്കെന്നും ഈ പാദസേവ മാത്രം മതി.
തുളസി മൌനത്തിലൂടെ പറഞ്ഞത് താമരയ്ക്ക് മനസ്സിലായീല്ല. പക്ഷേ ഭഗവാനറിഞ്ഞു.
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. " സ്വച്ഛമായ ശുദ്ധജലത്തിൽ വളർന്ന നിന്റെ ഉള്ള് മാലിന്യം നിറഞ്ഞതാണ്. അതിനാല് നീ ഇനി ചളിയിൽ വളരാൻ ഇടവരട്ടെ."
എന്നു പറഞ്ഞ് കയ്യിലെ താമരയെ ഉപേക്ഷിച്ചു. താമരയ്ക്ക് പശ്ചാത്താപമായി. തന്റെ മനോഹാരിതയും ഭഗവാൻ പകർന്നു നല്കിയതാണ് എന്ന് താൻ മറന്നുപോയി. ഭഗവാന്റെ കാര്യുണംകൊണ്ടാണ് തന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാതെ അഹങ്കരിച്ചു. താമര ഭഗവാന്റെ കാലിൽ വീണു മാപ്പു ചോദിച്ചു.
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു.
" ചളിയിൽ വളർന്നാലും നിന്റെ ശ്രേഷ്ഠത ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല. ഒരിക്കൽ എന്റെ ഭക്തനായ ഗജേന്ദ്രൻ പ്രേമത്തോടെ എനിക്കായി നിന്നെ സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ നീ വീണ്ടും എന്റെ കയ്യില് എത്തിച്ചേരും. ചളിയിലാണെങ്കിലും എന്റെ സാമീപ്യം നിനക്ക് ലോകത്തിൽ എന്നോടൊപ്പം സ്ഥാനം നേടിത്തരും "
ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാണ്. നമ്മുടെ ഓരോ നേട്ടവും ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യമാണ്.
Subscribe to:
Posts (Atom)